Αγαπητοί συνάδελφοι,
Προχωράμε στην ίδρυση μιας νέας παράταξης, της ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ !
Η ιδρυτική μας διακήρυξη, απευθύνεται σε όλους τους μηχανικούς – μέλη και φίλους των προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων και παρατάξεων, με κύριο σύνθημα την ανατροπή στο ΤΕΕ.
ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 7/10, ΩΡΑ 19.00, ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΟΥ ΤΕΕ/ΤΚΜ, ΣΕ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑΤΑ:
• Τοποθετούμαστε για τη δημιουργία της νέας παράταξης
• Αποφασίζουμε την κάθοδό μας στις εκλογές του ΤΕΕ
• Οργανώνουμε τη δράση μας για το επόμενο διάστημα
Ελπίζουμε στη συμμετοχή όλων σας στη συνέλευση της Δευτέρας και φιλοδοξούμε η συνάντηση αυτή να είναι η αρχή για την ανάπτυξη ενός μαζικού ρεύματος διεκδικήσεων και ανατροπής και για την αλλαγή των συσχετισμών στο ΤΕΕ.
Πρωτοβουλία Μηχανικών Θεσσαλονίκης Για την ίδρυση της νέας παράταξης για το ΤΕΕ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ»
Την Δευτέρα 30/09/2013 έλαβε χώρα η ιδρυτική συνέλευση της Ριζοσπαστικής Πρωτοβουλίας Μηχανικών στην αίθουσα εκδηλώσεων του ΤΕΕ. Η συνέλευση επισφράγισε μια πολύμηνη διαδικασία, κατά την οποία τα μέλη της Ριζοσπαστικής Πρωτοβουλίας, μέσα κυρίως από την πεισματική μάχη που δόθηκε στο ΕΤΑΑ, συνειδητοποίησαν την ανάγκη δημιουργίας μιας νέας συλλογικότητας, που θα απαντά στην κρίση αντιπροσώπευσης των μηχανικών στους συλλογικούς τους φορείς και κυρίως στο ΤΕΕ.
Η ιδρυτική συνέλευση επικύρωσε την ιδρυτική διακήρυξη της Ριζοσπαστικής Πρωτοβουλίας Μηχανικών και αποφάσισε να προχωρήσει τη δράση της με στόχο :
– Την προστασία των χειμαζόμενων συναδέλφων, και ιδίως των νεότερων, από τις μνημονιακές πολιτικές
– Την προάσπιση του δικαιώματος μας στην εργασία και στην υγειονομική περίθαλψη
– Την κάλυψη από το κράτος των αποθεματικών του ΤΣΜΕΔΕ που ληστεύθηκαν, και τη χρήση των εναπομεινάντων υπέρ των ασφαλισμένων
– Τη δημιουργία ενός νέου ΤΕΕ, μαζικού και δημοκρατικού, χρήσιμου τόσο για τα μέλη του, όσο κυρίως για την κοινωνία
– Τη συμβολή μας ως επιστήμονες στην νέα παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, που θα αντικαταστήσει τα μνημόνια
– Την δημιουργία ενός πλατιού κοινωνικού μετώπου αντίστασης, που θα προσπαθήσει να αντιμετωπίσει την συντελούμενη καταστροφή
Σε αυτό το πλαίσιο και με σημείο καμπής τις επικείμενες εκλογές του ΤΕΕ στις 24/11/2013, καλούμε όλους τους συναδέλφους, να πλαισιώσουν την Ριζοσπαστική Πρωτοβουλία Μηχανικών.
Το αποκαλυπτικό άρθρο της Βρετανικής «the guardian» φέρνει στο φως τις απάνθρωπες συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται μετανάστες σε χώρες του κόλπου. Υπολογίζεται ότι η κατασκευή των έργων για το Παγκόσμιο Κύπελλο θα οδηγήσει σε 4000 νεκρούς εργαζόμενους μετανάστες.
Δεκάδες εργάτες από το Νεπάλ έχασαν τη ζωή τους στο Κατάρ κατά τις τελευταίες εβδομάδες και χιλιάδες άλλοι υπομένουν φρικτές παραβιάσεις εργασίας, σύμφωνα με τη έρευνα της Guardian, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τις προετοιμασίες του Κατάρ να φιλοξενήσει το 2022 το Παγκόσμιο Κύπελλο .
Το καλοκαίρι που μας πέρασε,εργαζόμενοι από το Νεπάλ έχασαν τη ζωή τους με ρυθμό ένας θάνατος την ημέρα. Η έρευνα βρήκε στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι χιλιάδες εργαζόμενοι από το Νεπάλ, οι οποίοι συνθέτουν την μεγαλύτερη ενιαία ομάδα των εργατών στο Κατάρ , αντιμετωπίζουν την εκμετάλλευση και τις καταχρήσεις που ανέρχονται σε σύγχρονη δουλεία , όπως ορίζεται από τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας.
Σύμφωνα με τα έγγραφα που προέρχονται από την πρεσβεία του Νεπάλ στη Ντόχα , τουλάχιστον 44 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή μεταξύ 4 Ιουνίου και στις 8 Αυγούστου . Περισσότεροι από τους μισούς πέθαναν από καρδιακή προσβολή , καρδιακή ανεπάρκεια ή τα ατυχήματα στο χώρο εργασίας .
Η έρευνα αποκαλύπτει επίσης :
• Αποδεικτικά στοιχεία της καταναγκαστικής εργασίας σε ένα τεράστιο έργο υποδομής.
• Μερικοί άνδρες από το Νεπάλ ισχυρίστηκαν ότι δεν έχουν πληρωθεί εδώ και μήνες και οι μισθοί τους κατακρατούνται προκειμένου να μην μπορούν να αποχωρήσουν από το Καταρ
• Ορισμένοι εργαζόμενοι σε άλλους δικτυακούς τόπους λένε οι εργοδότες κατάσχουν συνήθως διαβατήρια και αρνούνται να εκδώσουν δελτία ταυτότητας , με αποτέλεσμα να εργάζονται σε καθεστώς παράνομων αλλοδαπών .
• Μερικοί εργάτες λένε ότι έχει απαγορευθεί η πρόσβαση σε δωρεάν πόσιμο νερό με τη ζέστη της ερήμου .
• Περίπου 30 εργαζόμενοι από το Νεπάλ κατέφυγαν στην πρεσβεία τους στη Ντόχα για να ξεφύγουν από τις βίαιες συνθήκες εργασίας τους.
Dozens of Nepalese migrant labourers have died in Qatar in recent weeks and thousands more are enduring appalling labour abuses, a Guardian investigation has found, raising serious questions about Qatar’s preparations to host the 2022 World Cup.
This summer, Nepalese workers died at a rate of almost one a day in Qatar, many of them young men who had sudden heart attacks. The investigation found evidence to suggest that thousands of Nepalese, who make up the single largest group of labourers in Qatar, face exploitation and abuses that amount to modern-day slavery, as defined by the International Labour Organisation, during a building binge paving the way for 2022.
According to documents obtained from the Nepalese embassy in Doha, at least 44 workers died between 4 June and 8 August. More than half died of heart attacks, heart failure or workplace accidents.
The investigation also reveals:
•Evidence of forced labour on a huge World Cup infrastructure project.
• Some Nepalese men have alleged that they have not been paid for months and have had their salaries retained to stop them running away.
• Some workers on other sites say employers routinely confiscate passports and refuse to issue ID cards, in effect reducing them to the status of illegal aliens.
• Some labourers say they have been denied access to free drinking water in the desert heat.
• About 30 Nepalese sought refuge at their embassy in Doha to escape the brutal conditions of their employment.
The allegations suggest a chain of exploitation leading from poor Nepalese villages to Qatari leaders. The overall picture is of one of the richest nations exploiting one of the poorest to get ready for the world’s most popular sporting tournament.
«We’d like to leave, but the company won’t let us,» said one Nepalese migrant employed at Lusail City development, a $45bn (£28bn) city being built from scratch which will include the 90,000-seater stadium that will host the World Cup final. «I’m angry about how this company is treating us, but we’re helpless. I regret coming here, but what to do? We were compelled to come just to make a living, but we’ve had no luck.»
The body tasked with organising the World Cup, the Qatar 2022 Supreme Committee, told the Guardian that work had yet to begin on projects directly related to the World Cup. However, it said it was «deeply concerned with the allegations that have been made against certain contractors/sub-contractors working on Lusail City’s construction site and considers this issue to be of the utmost seriousness». It added: «We have been informed that the relevant government authorities are conducting an investigation into the allegations.»
The Guardian’s investigation also found men throughout the wider Qatari construction industry sleeping 12 to a room in places and getting sick through repulsive conditions in filthy hostels. Some say they have been forced to work without pay and left begging for food.
«We were working on an empty stomach for 24 hours; 12 hours’ work and then no food all night,» said Ram Kumar Mahara, 27. «When I complained, my manager assaulted me, kicked me out of the labour camp I lived in and refused to pay me anything. I had to beg for food from other workers.»
Almost all migrant workers have huge debts from Nepal, accrued in order to pay recruitment agents for their jobs. The obligation to repay these debts, combined with the non-payment of wages, confiscation of documents and inability of workers to leave their place of work, constitute forced labour, a form of modern-day slavery estimated to affect up to 21 million people across the globe. So entrenched is this exploitation that the Nepalese ambassador to Qatar, Maya Kumari Sharma, recently described the emirate as an «open jail».
«The evidence uncovered by the Guardian is clear proof of the use of systematic forced labour in Qatar,» said Aidan McQuade, director of Anti-Slavery International, which was founded in 1839. «In fact, these working conditions and the astonishing number of deaths of vulnerable workers go beyond forced labour to the slavery of old where human beings were treated as objects. There is no longer a risk that the World Cup might be built on forced labour. It is already happening.»
Qatar has the highest ratio of migrant workers to domestic population in the world: more than 90% of the workforce are immigrants and the country is expected to recruit up to 1.5 million more labourers to build the stadiums, roads, ports and hotels needed for the tournament. Nepalese account for about 40% of migrant labourers in Qatar. More than 100,000 Nepalese left for the emirate last year.
The murky system of recruitment brokers in Asia and labour contractors in Qatar leaves them vulnerable to exploitation. The supreme committee has insisted that decent labour standards will be set for all World Cup contracts, but underneath it a complex web of project managers, construction firms and labour suppliers, employment contractors and recruitment agents operate.
According to some estimates, Qatar will spend $100bn on infrastructure projects to support the World Cup. As well as nine state-of-the-art stadiums, the country has committed to $20bn worth of new roads, $4bn for a causeway connecting Qatar to Bahrain, $24bn for a high-speed rail network, and 55,000 hotel rooms to accommodate visiting fans and has almost completed a new airport.
The World Cup is part of an even bigger programme of construction in Qatar designed to remake the tiny desert kingdom over the next two decades. Qatar has yet to start building stadiums for 2022, but has embarked on the big infrastructure projects likesuch as Lusail City that, according to the US project managers, Parsons, «will play a major role during the 2022 Fifa World Cup». The British engineering company Halcrow, part of the CH2M Hill group, is a lead consultant on the Lusail project responsible for «infrastructure design and construction supervision». CH2M Hill was recently appointed the official programme management consultant to the supreme committee. It says it has a «zero tolerance policy for the use of forced labour and other human trafficking practices».
Halcrow said: «Our supervision role of specific construction packages ensures adherence to site contract regulation for health, safety and environment. The terms of employment of a contractor’s labour force is not under our direct purview.»
Some Nepalese working at Lusail City tell desperate stories. They are saddled with huge debts they are paying back at interest rates of up to 36%, yet say they are forced to work without pay.
«The company has kept two months’ salary from each of us to stop us running away,» said one man who gave his name as SBD and who works at the Lusail City marina. SBD said he was employed by a subcontractor that supplies labourers for the project. Some workers say their subcontrator has confiscated their passports and refused to issue the ID cards they are entitled to under Qatari law. «Our manager always promises he’ll issue [our cards] ‘next week’,» added a scaffolder who said he had worked in Qatar for two years without being given an ID card.
Without official documentation, migrant workers are in effect reduced to the status of illegal aliens, often unable to leave their place of work without fear of arrest and not entitled to any legal protection. Under the state-run kafala sponsorship system, workers are also unable to change jobs or leave the country without their sponsor company’s permission.
A third worker, who was equally reluctant to give his name for fear of reprisal, added: «We’d like to leave, but the company won’t let us. If we run away, we become illegal and that makes it hard to find another job. The police could catch us at any time and send us back home. We can’t get a resident permit if we leave.»
Other workers said they were forced to work long hours in temperatures of up to 50C (122F) without access to drinking water.
Dalli Kahtri and her husband, Lil Man, hold photos of their sons, both of whom died while working as migrants in Malaysia and Qatar. Their younger son (foreground photo) died in Qatar from a heart attack, aged 20. Photograph: Peter Pattison/guardian.co.uk
The Qatari labour ministry said it had strict rules governing working in the heat, the provision of labour and the prompt payment of salaries.
«The ministry enforces this law through periodic inspections to ensure that workers have in fact received their wages in time. If a company does not comply with the law, the ministry applies penalties and refers the case to the judicial authorities.»
Lusail Real Estate Company said: «Lusail City will not tolerate breaches of labour or health and safety law. We continually instruct our contractors and their subcontractors of our expectations and their contractual obligations to both us and individual employees. The Guardian have highlighted potentially illegal activities employed by one subcontractor. We take these allegations very seriously and have referred the allegations to the appropriate authorities for investigation. Based on this investigation, we will take appropriate action against any individual or company who has found to have broken the law or contract with us.»
The workers’ plight makes a mockery of concerns for the 2022 footballers.
«Everyone is talking about the effect of Qatar’s extreme heat on a few hundred footballers,» said Umesh Upadhyaya, general secretary of the General Federation of Nepalese Trade Unions. «But they are ignoring the hardships, blood and sweat of thousands of migrant workers, who will be building the World Cup stadiums in shifts that can last eight times the length of a football match.»
Μετά την κρίση του 2009 και σαν αποτέλεσμα των πολιτικών νομισματικού πληθωρισμού (βλ. εκτύπωση χρήματος για αγορές τραπεζικών και κρατικών χρεών) και δημοσιονομικής λιτότητας, οι μεν μεγάλες τράπεζες απέφυγαν επί του παρόντος τη χρεοκοπία και οι αναπτυγμένες οικονομίες τη συστημική κρίση, όμως το αντίτιμο ήταν οι πλούσιοι να γίνουν πλουσιότεροι κι οι φτωχοί φτωχότεροι στο εσωτερικό τους για δύο κυρίως λόγους.
Πρώτον, γιατί από τη στιγμή που το φρεσκοτυπωμένο χρήμα πηγαίνει μέσω των τραπεζών στις αγορές, αντί στην πραγματική οικονομία όπου δημιουργούνται εισοδήματα εργασίας, τα οφέλη από τη νέα άνοδο των αγορών προσπορίζονται οι πλούσιοι εισοδηματίες που έχουν τα μέσα και κερδοσκοπούν σε βάρος των αποταμιεύσεων της μεσαίας, κυρίως, τάξης. Γιατί, όπως και με την κρίση των dot.com το 2000-2001, έτσι και με τη κρίση των ακινήτων και μετοχών του 2008-2009 τα μεγάλα θύματα ήταν οι μικροαποταμιευτές που είχαν παρασυρθεί στην κερδοσκοπική φρενίτιδα δημιουργώντας τη φούσκα των αγορών, για να χάσουν ακολούθως τα χρήματά τους όταν το «έξυπνο χρήμα» προκάλεσε το σπάσιμό της. Η νέα ρευστότητα, που τώρα πηγαίνει πάλι στις αγορές μετοχών και ακινήτων αυξάνοντας τις τιμές τους, πηγαίνει πλέον σε πολύ λιγότερα χέρια. Γι’ αυτό και το αποτέλεσμα πλούτου (wealth effect) στην πραγματική οικονομία είναι εξαιρετικά ισχνό, προσωρινό και αναπτυξιακά αναποτελεσματικό.
Οι νέες φούσκες
Οπως επισήμανε πρόσφατα ο Stephen Roach, τα αποτελέσματα πλούτου είναι στατιστικά μικρής εμβέλειας (μελέτες δείχνουν πως για κάθε δολάριο ανατίμησης των αγορών, μόλις 3-5 σεντς τρέφουν την πραγματική οικονομία), ενώ οι κίνδυνοι στην οικονομία από τις νέες φούσκες που προκαλούνται είναι πολύ μεγάλοι και, επίσης, αποδίδουν καλύτερα μόνον όταν η εξυπηρέτηση ιδιωτικών χρεών έχει ελαχιστοποιηθεί (ώστε να μην απορροφώνται εκεί τα κεφαλαιακά κέρδη), κάτι που δεν ισχύει σήμερα για καμία αναπτυγμένη χώρα.
Το ότι τα αποτελέσματα πλούτου απολαμβάνουν μόνον οι πλούσιοι, προκύπτει από μελέτες της ίδιας της Fed (βλ. Survey of Consumer Finances 2010) που δείχνουν πως από το εισοδηματικά πλουσιότερο 10% των νοικοκυριών στις ΗΠΑ η διάμεση κατοχή μετοχών αξίας 550.800 δολ. είναι 20 φορές μεγαλύτερη από την αντίστοιχη κατοχή του υπόλοιπο 90%. Συγχρόνως, το πλουσιότερο 10% κατείχε μη χρηματοπιστωτικά περιουσιακά στοιχεία (της πρώτης κατοικίας συμπεριλαμβανομένης) μέσης αξίας 756.400 δολ., δηλαδή 6 φορές μεγαλύτερη της αντίστοιχης που κατείχε το υπόλοιπο 90%.
Ανισότητες
Δεύτερον, γιατί η συγκέντρωση του πλούτου διογκώνεται όταν τα βάρη της κρίσης επωμίζονται μονομερώς ή δυσανάλογα οι μισθωτοί και οι απλοί φορολογούμενοι. Και μπορεί στις ΗΠΑ η πραγματική ατομική καταναλωτική δαπάνη να αυξήθηκε από το 2008 έως σήμερα με το χαμηλότερο μεταπολεμικά ρυθμό (1,1%) εξηγώντας την υποτονική ανάπτυξη της χώρας, όμως στην Ελλάδα η πραγματική καταναλωτική δαπάνη από το γ’ τρίμηνο του 2009 ώς το β’ τρίμηνο του 2013 μειώθηκε 26%, εξηγώντας την κατά 22% περίπου καταβαράθρωση της οικονομίας.
Αντίστοιχα, το εργατικό κόστος από τα τέλη του 2009 ώς τις αρχές του 2013 μειώθηκε 27%, ενώ από τα 86 δισ. τραπεζικών καταθέσεων που χάθηκαν μετά το 2009 τα 75 παραμένουν χαμένα… Την ίδια ώρα το Χ.Α. παραμένει 80% χαμηλότερα από τα κορυφαία προ κρίσης επίπεδά του.
Σύμφωνα με έκθεση της Deutsche Bank (Ιούλιος 2012) σχετικά με τα υψηλά εισοδήματα και τον πλούτο στην Ευρωζώνη, τα καθαρά χρηματοπιστωτικά περιουσιακά στοιχεία των νοικοκυριών σαν ποσοστό στο ΑΕΠ ήταν στην Ελλάδα τα χαμηλότερα στην Ευρωζώνη (47% το 2011, έναντι 75% σε Ισπανία, 120% σε Πορτογαλία και 160% σε Ιταλία και Ολλανδία), με τάση περαιτέρω μείωσης. Μεταξύ 2007 και 2011 και εξαιτίας της κρίσης, τα ευρωπαϊκά νοικοκυριά μείωσαν την έκθεσή τους σε μετοχές κι άλλες συμμετοχές αυξάνοντας το ειδικό βάρος των ρευστών διαθεσίμων και καταθέσεων, όμως στην Ελλάδα συνέβη η μεγαλύτερη μεταβολή: ενώ το 2007 οι μετοχές κατείχαν το 34% του συνόλου των χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων τους και το 52% αφορούσε καταθέσεις και ρευστά διαθέσιμα, το 2011 οι μετοχές είχαν περιορισθεί στο 8% και τα διαθέσιμα/καταθέσεις κάλυπταν το 75% του συνόλου. Η μεταβολή αυτή υποκρύπτει μεγάλες ζημιές για τους μικροεπενδυτές κυρίως, αφού όπως είδαμε και οι καταθέσεις συνολικά συρρικνώθηκαν τη τελευταία διετία.
Σύμφωνα με την έκθεση της DB, μεταξύ 2007 και 2012 τα ελληνικά νοικοκυριά απώλεσαν το 50% των καθαρών περιουσιακών τους στοιχείων.
Συγχρόνως, από το 2000 πενταπλασίασαν τα χρέη τους προς τις τράπεζες, ενώ είδαν τις τιμές των κατοικιών να υποχωρούν 32% από το 2008 ώς το β’ τρίμηνο 2013.
Ο πλούτος
Αν υπάρχει καμία αμφιβολία για την τεράστια ανισοκατανομή πλούτου που επέφεραν οι ραγδαίες αυτές αλλαγές στα οικονομικά δεδομένα -στα οποία πάντα προσαρμόζονται πολύ ταχύτερα τα υψηλά παρά τα χαμηλά εισοδήματα- της χώρας, δεν έχει παρά να συμβουλευτεί κάποιος το συντελεστή Gini για το εργατικό εισόδημα (μετρά το λόγο του 20% πλουσιότερου προς το 20% φτωχότερο τμήμα του πληθυσμού, συμπεριλαμβάνοντας τους ανέργους) που δίνει η DB για την Ελλάδα: 0,61 που είναι δεύτερο υψηλότερο μετά της Ιρλανδίας (0,64), όταν μία κανονική κατανομή έπρεπε να κινείται μεταξύ 0,20 και 0,30…
***
Ζοφερό το μέλλον
Αν η Ελλάδα προηγείται χρονικά στην κρίση της υπόλοιπης Δύσης και δείχνει το ζοφερό μέλλον μιας οικονομίας με αποκλεισμένη την κοινωνία από τη δημιουργία και συμμετοχή στον πλούτο, τότε σε ποια ανάκαμψη να προσδοκούμε; Χωρίς διαγραφή χρεών και ανακατανομή εισοδημάτων και των βαρών της κρίσης καμία ανάπτυξη δεν θα είναι βιώσιμη.
Η εναγώνια αναζήτηση διαφόρων νομικών τρικ ώστε να παρακαμφθεί η απόφαση για «το μεγαλύτερο αυθαίρετο της Ευρώπης» εντείνουν την ανησυχία για την καθυστέρηση της δημοσιοποίησή της.
Έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες από την 4η Αυγούστου 2013. Εκείνη τη μέρα, στην καρδιά του καλοκαιριού, το ΣτΕ διέρρευσε στα ΜΜΕ την τελική απόφασή του για το Mall – απόφαση ματ για όσους δεν είχαν παρακολουθήσει την υπόθεση: Το ανώτατο δικαστήριο της χώρας αποφάνθηκε πως η οικοδομική άδεια του εμπορικού κέντρου είναι άκυρη, δίνοντας έτσι τέλος σε μια νομική μάχη που κράτησε πάνω από μία δεκαετία.
Δύο μήνες μετά, και παρότι η απόφαση αναμενόταν στις 17 Σεπτεμβρίου με το ξεκίνημα του δικαστικού έτους, η επίσημη απόφαση ακόμα να εκδοθεί. Απ’ αυτήν θα κριθεί όχι μόνο το μέλλον του μεγαλύτερου εμπορικού κέντρου της χώρας, αλλά και μια σειρά από ζητήματα που υπερβαίνουν κατά πολύ το ίδιο το Mall:
Η μάχη ήταν εκ πρώτης όψεως άνιση: Από τη μία, παντοδύναμοι επιχειρηματίες και πολιτικοί, από την άλλη μια χούφτα πολίτες στο Μαρούσι. Οι δικαστές με την απόφασή τους ορθώνουν ανάστημα μπροστά σε μεγάλα οικονομικά συμφέροντα (όμιλος Λάτση) τα οποία στην υπόθεση του Mall διαπλέχθηκαν με πολιτικούς (πρωθυπουργούς, υπουργούς, δημάρχους) και από τα δύο μεγάλα κόμματα.
Για πρώτη φορά στην ιστορία, οι δικαστές του ΣτΕ ακυρώνουν ευθέως νόμο. Με την απόφασή τους θα ξεπεράσουν το νομικό σκόπελο που τους έβαλε το 2003 ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Θυμίζουμε ότι ο τότε υπουργός Πολιτισμού θέσπισε νόμο με τον οποίο αφαιρούσε ουσιαστικά τη δυνατότητα απο τους πολίτες να προσφύγουν εναντίον του Mall, στερώντας τους ουσιαστικά το δικαίωμα της δικαστικής προστασίας.
Αυτό που κρίνεται είναι το κράτος δικαίου και η νομιμότητα. Οι δικαστές, υπερβαίνοντας τον εαυτό τους , αποδίδουν δικαιοσύνη. Η διοίκηση θα σεβαστεί την απόφασή του ανώτατου δικαστηρίου; Ή θα σκαρφιστεί νομικά τερτίπια (όπως η εκ των υστέρων υποβολή μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων) για να νομιμοποιήσει το αυθαίρετο;
Τα νομικά τερτίπια άρχισαν σχεδόν ταυτόχρονα με τη δημοσίευση της είδησης: «νομικοί κύκλοι» ή «δικαστικοί κύκλοι» (ανάλογα με το ΜΜΕ) πληροφορούσαν την κοινή γνώμη πως «υπάρχει νομική λύση για να θεραπευθεί το πρόβλημα» και «να αποφευχθούν τα δυσάρεστα». Πιο συγκεκριμένα, το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων στην ανταπόκρισή του έγραψε:
Τίτλος: Αναζητείται νομική φόρμουλα καθώς το ΣτΕ έκρινε άκυρη την οικοδομική άδεια του «The Mall»
«Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας σε διάσκεψη, κεκλεισμένων των θυρών, έκρινε μεν άκυρη την οικοδομική άδεια ανέγερσης του εμπορικού κέντρου «The Mall Athens» στο Μαρούσι Αττικής, αλλά παράλληλα δίνεται νομική λύση για να «θεραπευθεί» το πρόβλημα». Ναι μεν αλλά. Και λίγο παρακάτω συμπλήρωνε:
«Δικαστικοί κύκλοι σημείωναν, ότι παρ΄ όλα αυτά υπάρχει νομική λύση, προκειμένου να αποφευχθούν τα δυσάρεστα, όπως είναι τη [sic] κατεδάφιση του επίμαχου εμπορικού κέντρου. Η λύση είναι να συνταχθεί εκ των υστέρων η μελέτη περιβαλλοντικών όρων, έτσι ώστε να θεραπευτεί η νομική αδυναμία που προέκυψε. Μάλιστα, οι δικαστικοί κύκλοι επικαλούνται σχετική απόφαση του Δικαστηριου Ευρωπαϊκων Κοινοτητων που επιτρέπει παρόμοιες λύσεις».
Το κείμενο του ΑΠΕ αναδημοσίευσαν ΜΜΕ όπως η Καθημερινή, η Ελευθεροτυπία, η Ναυτεμπορική και άλλα. Δεν εξήγησαν όμως τι είδους νομικοί / δικαστικοί κύκλοι είναι αυτοί: Από το υπουργείο Δικαιοσύνης; Από αλλού;
Από πότε μια απόφαση ολομέλειας του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας, με την οποία μάλιστα δημιουργείται νομολογία ιστορικής σημασίας (αφού για πρώτη φορά στα χρονικά το ΣτΕ ακυρώνει απευθείας νόμο για να περιφρουρήσει το συνταγματικό δικαίωμα των πολιτών στη δικαστική προστασία), επειδή είναι «δυσάρεστη» για ορισμένους, πρέπει να «θεραπευθεί» με «νομική φόρμουλα»; Δεν αποτελεί πλήγμα στο κύρος των δικαστών αυτή η αναζήτηση «θεραπείας»;
Γι όλους αυτούς τους λόγους, κρίνουμε στο TPP πως το θέμα πρέπει ν’ ανοίξει με ρεπορτάζ, συνεντεύξεις, αναλύσεις. Αρχίζοντας από αύριο, με τη συνέντευξη της Σοφίας Σακοράφα, της μοναδικής ίσως πολιτικού που μαζί με λιγοστούς άλλους πολίτες στο Μαρούσι όπως ο Δορύλαος Κλαπάκης και η Κατερίνα Ψάλτη εναντιώθηκαν στην παρανομία – και πλήρωσαν γι’ αυτό. Και φιλοξενώντας στο νέο ThePressProject τη δουλειά τεκημρίωσης που ξεκινήσαμε από το 2009 μια ομάδα δημοσιογράφων για την υπόθεση του Mall με ντοκουμέντα, ρεπορτάζ, βίντεο κλπ στο facthemall.gr.
Για το ίδιο θέμα συνέντευξη της Σοφίας Σακοράφα στο ThePressProject :
Η Σοφία Σακοράφα, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, μιλάει όχι για τον… ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική κατάσταση, αλλά για την υπόθεση του Mall. Υπενθυμίζουμε ότι αρχές Αυγούστου διέρρευσε στα ΜΜΕ η ιστορικής σημασίας απόφαση με την οποία το εμπορικό κέντρο του Ομίλου Λάτση κηρύσσεται από το ΣτΕ παράνομο. Για δεύτερο λοιπόν μήνα βρισκόμαστε εν αναμονή της επίσημης δημοσιοποίησης της απόφασης, ώστε να δούμε πώς και με ποιον τρόπο αυτή θα εφαρμοστεί.Η συνέντευξη της κ. Σακοράφα έχει χαρακτήρα ιστορικής μαρτυρίας, με την έννοια ότι αφηγείται μια ιστορία που κρατάει πάνω από 10 χρόνια, και η οποία, παρότι αφορά τη διαπλοκή δύο πρώην πρωθυπουργών, δύο ξακουστών επιχειρηματιών, ενός δημάρχου και σχεδόν μιας δεκάδας υπουργών κατάφερε (χάρη στην ομερτά των ΜΜΕ) επί 10 χρόνια να παραμένει σχεδόν άγνωστη στο πλατύ κοινό. Πολύ λίγοι είναι οι άνθρωποι εκτός από τη Σακοράφα, τότε δημοτική σύμβουλο Αμαρουσίου με το ΠΑΣΟΚ, που μπορούν να τη διηγηθούν με καθαρό μέτωπο, και συγκεκριμένα οι εξής τρεις: Ο Δορύλαος Κλαπάκης, αρχιτέκτονας, δημοτικός σύμβουλος Αμαρουσίου, που έκανε την πρώτη προσφυγή, και οι δικηγόροι Κατερίνα Ψάλτη (επίσης δημοτικός σύμβουλος) και Τάκης Θεοδωρόπουλος, οι οποίοι καθ’ όλη τη δεκαετία σήκωσαν στους ώμους τους την υπόθεση νομικά έχοντας απέναντί τους να αντιμετωπίσουν μερικά από τα πιο ακριβά δικηγορικά γραφεία της χώρας. Και κέρδισαν στο ΣτΕ όχι μία αλλά δύο φορές! Μία το 2003, και μία 10 χρόνια μετά, με την απόφαση που έγινε γνωστή τον περασμένο Αύγουστο η οποία και πάλι βγάζει το Mall παράνομο.
«Δεν μπορεί το Mall να προστατεύεται ως εθνικό μνημείο»
Και όμως, πριν καν δημοσιευτεί η απόφαση, «νομικοί κύκλοι» -δια μέσου των ΜΜΕ- μας πληροφορούν πως «αναζητείται νομική φόρμουλα για να αποφευχθούν τα δυσάρεστα». Διαβάζουμε στην αρχή της συνέντευξής μας την παράγραφο αυτή από την είδηση του ΑΠΕ στην κ. Σακοράφα, η οποία δεν κρύβει την οργή της. Αυτό, λέει, είναι «παράλογο και απρεπές» απέναντι στο ανώτατο δικαστήριο της χώρας αλλά και στους απλούς πολίτες που υποχρεώνονται .
Προσπάθεια «κύκλων» να ανατραπεί η απόφαση του ΣτΕ
Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται κάτι τέτοιο. Η Σακοράφα χαρακτηρίζει «χυδαίο» τον τρόπο με τον οποίο ο πολιτικός κόσμος αγνόησε την παλιά απόφαση του ΣτΕ (του 2003). «Το Mall, ενώ κρίθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας παράνομο, νομιμοποιήθηκε από το ελληνικό Κοινοβούλιο. Δεν έχει ξαναγίνει αυτό το πράγμα». Σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης, η κ. Σακοράφα, άλλοτε χαμογελώντας άλλοτε με θυμό, λέει και ξαναλέει «κι αυτό δεν είναι τίποτα», προσθέτοντας διαρκώς νέα παραδείγματα παρανομίας και αυθαιρεσίας στην υπόθεση…
Πώς επί Σημίτη «εσκεμμένα» καθυστέρησαν τα ολυμπιακά έργα
Κάνουμε φλασμπάκ σε μια εποχή που τα ονόματα Λάτσης και Γιάννα Αγγελοπούλου αποτελούσαν πολιτικά και δημοσιογραφικά ταμπού και που η αμφισβήτηση σχετικά με τη νομιμότητα των ολυμπιακών έργων ισοδυναμούσε σχεδόν με εθνική προδοσία. Σχολιάζοντας εκείνη την εποχή, επί κυβέρνησης Σημίτη.
Από τους Ολυμπιακούς στο ΤΑΙΠΕΔ
Σε εκείνη την περίοδο (και στη σιωπή συνενοχής που κυριάρχησε) αναζητά η Σακοράφα τη σύνδεση με αυτό που ζούμε τώρα.
Κέρδισε ο κ. Λάτσης και μετά άρχισαν τα παρατράγουδα
Πιάνοντας το νήμα από την αρχή, η Σοφία Σακοράφα διηγείται πώς η ολλανδική εταιρεία που αρχικά επελέγη με διαγωνισμό πετάχτηκε έξω, παρά τα διαβήματά της προς τον πρωθυπουργό Σημίτη.
«Περίεργη κίνηση από την κυρία υπουργό»
Η Σακοράφα αναφέρεται σε έναν προς έναν στους υπουργούς που ανέλαβαν την υπόθεση: από τη Βάσω Παπανδρέου (2002) και την «περίεργη κίνησή της» ν’ αλλάξει τους όρους του διαγωνισμού ενώ αυτός έτρεχε και να συμπεριληφθούν στο συντελεστή δόμησης ακόμα και τα… ρέματα, τον Ευάγγελο Βενιζέλο (2004) που έφερε νόμο ώστε κανείς πολίτης να μην μπορεί να προσφύγει ποτέ εναντίον του έργου , το νόμο Παυλόπουλου (2005) που «επειδή θέλανε να εξυπηρετήσουνε τον ιδιώτη» ήρθε να ολοκληρώσει αυτή την «πολιτική απάτη», μέχρι τον Κώστα Καραμανλή και τη ΝΔ, που ενώ είχαν αντιδράσει με πάθος στην κατασκευή του Mall, τελικά «έκοψαν την κορδέλα».
Η δεύτερη απάτη του IBC / Golden Hall
«Δεύτερη απάτη» όμως χαρακτηρίζει και την υπόθεση του γειτονικού IBC, που παρότι εξαγγέλθηκε ως λυόμενο που θα γκρεμιζόταν, μετατράπηκε στο γνωστό εμπορικό κέντρο (πάλι ιδιοκτησίας Lamda) Golden Hall. Αναρωτιέται η κ. Σακοράφα: «Πώς ένας ιδιώτης αγοράζει κάτι που πρέπει να γκρεμιστεί;».
Η Γιάννα και η «παγκόσμια πρωτοτυπία» του Χωριού Δημοσιογράφων
Αναλόγως η Σακοράφα αναρωτιέται για τις πιέσεις που ασκούσε η Γιάννα Αγγελοπούλου να χτιστεί «Χωριό Δημοσιογράφων», τη στιγμή που κάτι τέτοιο αποτελούσε «παγκόσμια πρωτοτυπία». Υπενθυμίζουμε ότι τα δεκάδες χιλιάδες τετραγωνικά του Mall επιτράπηκε να χτιστούν με το πρόσχημα της φιλοξενίας για 15 μέρες χιλιάδων δημοσιογράφων κατά τη διάρκεια των Αγώνων. Όμως, τελικά, ελάχιστοι απ’ αυτούς φιλοξενήθηκαν εκεί!
Κατηγορούμενη πλάι στον… Σμπώκο!
Το 2002 ενόψει της συζήτησης που θα γινόταν στη Βουλή η Σακοράφα, δημοτική σύμβουλος Αμαρουσίου με το ΠΑΣΟΚ, στέλνει επιστολή στους βουλευτές για να τους προειδοποιήσει για το τι πάνε να ψηφίσουν. Η κ. Σακοράφα αφηγείται με λεπτομέρειες πώς αυτή η επιστολή, αλλά και η γενικότερη συμπεριφορά της στην υπόθεση, θα οδηγήσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ να την αποκλείσει από τις λίστες των υποψηφίων για τις εκλογές το 2004. Η Σακοράφα θυμάται το σοκ που υπέστη όταν ενώπιον 400 «συντρόφων» βρέθηκε κατηγορούμενη δίπλα στον Γιάννη Σμπώκο (ναι, τον κατηγορούμενο για μίζες συνεργάτη του Άκη Τσοχατζόπουλου), υπό τη σιωπή των Κώστα Σημίτη, πρωθυπουργού και προέδρου του κινήματος, και του γραμματέα Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.
«Γιατί είμαστε εδώ σήμερα»
Πώς συνδέονται όλ’ αυτά με αυτό που ζούμε σήμερα; «Νομίζω ότι ο ελληνικός λαός θα έπρεπε ήδη να έχει ξεσηκωθεί, γιατί αυτό ήταν το πρώτο βήμα αυτών –ή μάλλον ένα από τα βήματα – αυτών που συμβαίνουν σήμερα και τα οποία ζούμε». «Τι άλλο να πει κανείς για να καταλάβει ο ελληνικός λαός τι συμβαίνει και γιατί είμαστε εδώ σήμερα;».
Το πολύ καλό άρθρο «Γιατί η Τρόικα ενδιαφέρεται για τη γη και τα ακίνητα;» του Ομότιμου καθηγητή Κωστή Χατζημιχάλη αναδεικνύει μια βασική προτεραιότητα για το νέο ΤΕΕ που σχεδιάζουμε. Την προστασία της μικρής ιδιοκτησίας των πολιτών από τις μνημονιακές πολιτικές.
Το νέο ΤΕΕ και οι μηχανικοί θα πρέπει να αναδείξουν το θέμα, να ενημερώσουν τους πολίτες για τους στόχους της Τρόικα, να τους εφοδιάσουν με επιχειρήματα και να επεξεργαστούν λύσεις διεξόδου.
Όμως, οι πολίτες που κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους, είτε επειδή θα τους το πάρει η Τράπεζα, είτε επειδή θα αναγκαστούν να το πουλήσουν λόγω της ληστρικής φορολογίας στη μικρή κυρίως περιουσία, δεν ενδιαφέρονται βέβαια μόνο να μας ακούσουν να καταγγέλουμε την Τρόικα. Αυτό είναι κάτι που αναγκάζονται όλοι να το κάνουν, συμπεριλαμβανομένης και της σημερινής ηγεσίας του ΤΕΕ. Οι πολίτες ενδιαφέρονται κυρίως να αναζητήσουμε μαζί τους λύσεις για να προστατέψουν «τους κόπους μιας ζωής» που βλέπουν να γίνονται καπνός.
Συλλογικές λύσεις, συνεταιριστικά σχήματα, πρωτοβουλίες κοινωνικών παραγωγικών επιχειρήσεων αξιοποίησης ακίνητης περιουσίας, έχουν αποτελέσει επιτυχημένες λύσεις διεξόδου σε ανάλογες περιπτώσεις στο εξωτερικό. Το ΤΕΕ πρέπει να βοηθήσει και να ενθαρρύνει τους μηχανικούς να συνεργαστούν με τους πολίτες και με συλλογικούς φορείς (συνδικάτα, δήμους, ενώσεις πολιτών κλπ) σε αυτήν την κατεύθυνση. Έτσι θα αναδειχθεί ο κοινωνικός ρόλος των μηχανικών, ο οποίος έχει υπονομευθεί αρκετά τα τελευταία χρόνια, από άστοχες ενέργειες του φορέα τους,
99 απολύσεις – το Πολυτεχνείο αιμορραγεί
Γιατί σήμερα φοράμε μάσκες
Εν μια νυκτί στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο απολύονται 399 εργαζόμενοι, το μισό υποστηρικτικό δυναμικό του. Με υπουργική απόφαση, χωρίς καν την έγκριση της Βουλής – οι στοιχειώδεις όροι της δημοκρατίας δεν έχουν εφαρμογή όταν υλοποιούνται προμελετημένα εγκλήματα – 399 εργαζόμενοι σπρώχνονται στη διαθεσιμότητα και από κει στον Καιάδα της απόλυσης. Η δικαιολογία; Να ικανοποιηθεί ο αριθμός που ζητάει η τρόικα. 399 άνθρωποι χάνουν το πρόσωπό τους, χάνουν τα χαρακτηριστικά τους, χάνουν τη ζωή τους, μετατρέπονται σε αριθμούς. Άνθρωποι που από το πόστο τους ο καθένας έκαναν ότι μπορούσαν για να δουλεύει μέσα σε δυσκολίες με τον καλύτερο τρόπο αυτό που θαύμαζε και αγαπούσε η ελληνική κοινωνία, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Γι’ αυτό σήμερα φοράμε μάσκες. Τις μάσκες της θλίψης, της απόγνωσης, που κρύβουν εκατοντάδες προσωπικά δράματα. Αλλά τις μάσκες που δεν μπορούν να κρύψουν την οργή μας. Και την περηφάνια μας. Ούτε την απόφασή μας να αγωνιστούμε μέχρι τέλους για να σπάσει το εφιαλτικό μέτρο των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων.
Φοράμε μάσκες για να θυμίσουμε ότι, αν δεν ματαιωθεί το μέτρο των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων μπορεί αύριο, στο πολύ κοντινό αύριο, στη θέση μας να βρεθεί οποιοσδήποτε από σας. Το success story της «ανάκαμψης», που το μόνο που έχει πετύχει είναι να παράγει 2 εκατομμύρια ανέργους, δε θα σταματήσει να παράγει θλίψη και πόνο, αν δεν το σταματήσουμε εμείς.
Γιατί το κάνουν αυτό στο Πολυτεχνείο; Γιατί καταστρέφουν κάτι που φτιάχτηκε με τόσο κόπο, με την αφοσίωση χιλιάδων ανθρώπων, αυτό που είναι απαραίτητο για να ορθοποδήσει η χώρα (το 1943 μέσα στη γερμανική κατοχή, το Πολυτεχνείο έφτιαχνε σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας); Γιατί καταστρέφουν ακριβώς αυτό, μαζί με τα καλύτερα πανεπιστήμια της χώρας; Είναι μόνο η ακραία υποταγή της κυβέρνησης σε ότι παραγγέλλει η τρόικα; Είναι μόνο η ακραία και οφθαλμοφανής ανικανότητά τους;
Δυστυχώς όχι. Στόχος είναι να «κοντύνουν» τα μεγάλα πανεπιστήμια για να απελευθερώσουν χώρο για τα ιδιωτικά. Για να χάσει ο λαός μας το δικαίωμα να μπορεί να στέλνει τα παιδιά του δωρεάν σε ένα καλό δημόσιο πανεπιστήμιο. Εξάλλου σε μια χώρα τρίτης κατηγορίας – για ένα τέτοιο ρόλο προορίζουν την πατρίδα μας – τι χρειάζονται πανεπιστήμια πρώτης κατηγορίας;
Δε θα τους αφήσουμε. Ούτε να λεηλατήσουν τις ζωές μας, ούτε να καταστρέψουν το Πολυτεχνείο, ούτε να συνεχίζουν να γκρεμίζουν τη χώρα μας. Τα πράγματα αλλάζουν. Οι απελπισμένοι, εμείς όλοι, παίρνουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Δε θα φύγει κανείς από το ΕΜΠ!
Στηρίξτε μας σήμερα, να φτιάξουμε όλοι μαζί μια μεγάλη δύναμη, να νικήσουμε!
Αθήνα 26 Σεπτεμβρίου 2013
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΕΤΣΟΒΙΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΟΙ ΛΕΥΚΕΣ ΜΑΣΚΕΣ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ
ΣΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΤΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ
Εκατοντάδες υπό απόλυση εργαζόμενοι του ΕΜΠ, φορώντας λευκές μάσκες, ο πρύτανης καθ. Σ. Σιμόπουλος, η αντιπρύτανις καθ. Α. Μοροπούλου, οι κοσμήτορες και δεκάδες καθηγητές και καθηγήτριες από το σύνολο των εννέα Σχολών, οι πρόεδροι των συλλόγων των εργαζομένων Δ. Λαμπράκης και Ρ. Ζάχου, ο τέως πρύτανης Ν. Μαρκάτος, ο τέως αντιπρύτανης Γ. Σπαθής, φοιτητές και φοιτήτριες, πλημμύρισαν την Αίθουσα Τελετών του ιστορικού κτιρίου Αβέρωφ του ΕΜΠ στην συνέντευξη τύπου της Συγκλήτου του Ιδρύματος, που πραγματοποιήθηκε σήμερα 26/9/2013 στις 14.00.
Ιδιαίτερους συμβολισμούς, είχε η παρουσία των καθηγητών Λ. Απέκη και Γ. Μαϊστρου, των επικεφαλής δηλαδή της ιστορικής ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ κατά την περίοδο του κινήματος για την υπεράσπιση του άρθρου 16, όπως και πολλών πανεπιστημιακών από άλλα ΑΕΙ.
Στις σύντομες ομιλίες τους, τόσο οι θεσμικοί εκπρόσωποι του Ιδρύματος όσο και οι εκπρόσωποι των εργαζομένων, επανέλαβαν ότι το μεγαλύτερο και παλαιότερο Ίδρυμα της χώρας κλείνει με την εφαρμογή της απόφασης «διαθεσιμότητας» του 40% του προσωπικού του.
Νωρίτερα, οι 399 υπό απόλυση εργαζόμενοι είχαν δημιουργήσει σιωπηρές αλυσίδες ανθρώπων χωρίς πρόσωπο με τις λευκές μάσκες τους μπροστά στα Προπύλαια του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και στην ιστορική πύλη της Πατησίων του Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Όπως γράφουν ήδη στην ανακοίνωση τους οι εργαζόμενοι του ΕΜΠ, την οποία διάβασαν στους δημοσιογράφους «… οι μάσκες που φοράμε σήμερα κρύβουν τη θλίψη, την απόγνωση, τα εκατοντάδες προσωπικά δράματα. Αλλά δεν μπορούν να κρύψουν την οργή μας. Και την περηφάνια μας. Ούτε την απόφασή μας να αγωνιστούμε μέχρι τέλους για να σπάσει το εφιαλτικό μέτρο των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων … Στηρίξτε μας σήμερα, να φτιάξουμε όλοι μαζί μια μεγάλη δύναμη, να νικήσουμε!»
Κάθε τομή στο παραγωγικό υπόδειγμα, ειδικά σε μια οικονομική και πολιτική συγκυρία όπως η τρέχουσα, απαιτεί προσεκτική στρατηγική αντιμετώπιση των βασικών αντιφάσεων και αδιεξόδων. Παράλληλα, ως σχέδιο που επιχειρεί να συσπειρώσει ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις για την υλοποίηση του, προϋποθέτει τη συγκρότηση των αντίστοιχων συλλογικών υποκειμένων και φορέων που θα συνδράμουν και θα καταρτίσουν το στρατηγικό στόχο. Ειδικά στον ενεργειακό τομέα, όπου οι εμπλεκόμενοι παράγοντες δημιουργούν μια σύνθετη και πολυδιάστατη πραγματικότητα, ο μακροπρόθεσμος ενεργειακός σχεδιασμός δεν μπορεί παρά να καταννοηθεί ως πεδίο δυναμικής διαπραγμάτευσης των επιμέρους κοινωνικών σωμάτων, από τον οικιακό καταναλωτή, τον μικρό παραγωγό ενέργειας, το δημόσιο φορέα που ρυθμίζει και θέτει τις κοινωνικές προτεραιότητες μέχρι φορείς της αγοράς που ανάλογα με το μέγεθος του κεφαλαίου καθορίζουν τα σημεία ισορροπίας του ανταγωνισμού.
Ταυτόχρονα, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα επιδιωχθεί η οποιαδήποτε ενεργειακή πολιτική, και αυτό είναι το ευρωπαϊκό και εν γένει το διεθνές – ένα πλαίσιο που θέτει περιορισμούς, δημιουργεί συγκρούσεις, ίσως εμπεριέχει δυνατότητες για μια εναλλακτική πολιτική, και σίγουρα συνδέεται με το γενικότερο ζήτημα της έντασης στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών συσχετισμών στο προσεχές μέλλον.
Βασικό μέλημα του παρόντος άρθρου είναι να αποδομήσει μύθους για το κατά πόσο υπήρξε ή όχι ενεργειακός σχεδιασμός στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες και να επιδιώξει να στοιχειοθετήσει τους βασικούς άξονες του εναλλακτικού παραδείγματος το οποίο μια αριστερή κυβέρνηση θα κληθεί να υλοποιήσει ώστε να ανοίξει ένα νέο πεδίο δυνατοτήτων στο κοινωνικό και οικονομικό πεδίο.
Έλλειψη ενεργειακού σχεδιασμού ή αριστερός τεχνοκρατισμός;
Τα δομικά αδιέξοδα και η κατάρρευση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας μέσα στο μνημονιακό περιβάλλον αποδίδονται συχνά, τόσο από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά του πολιτικού φάσματος, σε μια εν γένει έλλειψη ενεργειακού σχεδιασμού. Η πραγματικότητα όμως μας δείχνει πως ο ενεργειακός τομέας έχει υποστεί τεκτονικούς μετασχηματισμούς τις τελευταίες δύο δεκαετίες, σχεδιασμένους και υλοποιημένους τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Κατά τη γνώμη μας, η αφήγηση που εστιάζει στην έλλειψη σχεδιασμού για να εξηγήσει την υπάρχουσα κατάσταση οδηγεί σε πολιτικά επικίνδυνες προσεγγίσεις για την αριστερά, αφού εννοεί την εναλλακτική, αριστερή πρόταση ως μια βελτίωση στο επίπεδο του σχεδιασμού και της διαχείρισης, χωρίς πολιτικό ή ταξικό πρόσημο. Η νεοφιλελεύθερη έφοδος στον ουρανό μας οδήγησε στην έρημο του αποϊδεολογικοποιημένου τεχνοκρατισμού, που συχνά αποκτά φωνή και στο πολιτικό στρατόπεδο της αριστεράς. Τα προβλήματα του ενεργειακού τομέα συχνά προσεγγίζονται με μια λογική υπεύθυνης και χρηστής διαχείρισης με αριστερό πρόσημο. Αγνοείται επομένως πλήρως η κεντρικότητα που έχει ο ενεργειακός τομέας ως πεδίο ταξικής αντιπαράθεσης και αποσιωπάται η ανάγκη συγκρότησης του νέου παραδείγματος που απαιτείται ως προς την ιδιοκτησία και τον έλεγχο των υποδομών και της διαδικασίας παραγωγής από το κοινωνικό σώμα.
Από τη δεκαετία του 1990, όπου εντατικοποιείται η “απελευθέρωση” κρίσιμων κλάδων της οικονομίας, μια σειρά από πολιτικές αποφάσεις καθορίζουν τις εξελίξεις απορρύθμισης και ιδιωτικοποίησης στον ενεργειακό τομέα. Αφετηρία αυτής της διαδικασίας για την ηλεκτρική ενέργεια, είναι ο νόμος 2773/1999, με τον οποίο προβλέπεται η σύσταση της ΡΑΕ (έγινε το 2000) και του ΔΕΣΜΗΕ, η δυνατότητα και άλλων, πλην της ΔΕΗ, να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια, η μετατροπή της ΔΕΗ σε ανώνυμη εταιρεία, καθώς και η προτεραιότητα στην απορρόφηση της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται από ΑΠΕ και εγκαταστάσεις συμπαραγωγής. Ακολούθησε πλήθος νόμων, υπουργικών αποφάσεων και κανονιστικών διατάξεων, μέχρι τον νόμο 4001/2011, με τον οποίο ολοκληρώνονται οι διαδικασίες της απελευθέρωσης της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας και αναδιαμορφώνεται ριζικά ο ν. 2773/1999. Αντίστοιχα, στον πετρελαϊκό κλάδο, με τον νόμο 3054/2002 κατοχυρώνεται η ελεύθερη διαμόρφωση των τιμών των πετρελαϊκών προϊόντων, αλλά και η δυνατότητα επιβολής, κατά περίπτωση, ανώτατης τιμής πώλησης στον καταναλωτή, ενώ το 2003 προωθείται η συγχώνευση των Ελληνικών Πετρελαίων (ΕΛΠΕ) με την Πετρόλα του ομίλου Λάτση και η σταδιακή απώλεια ελέγχου από το δημόσιο.
Η διαδικασία ιδιωτικοποίησης του ενεργειακού κλάδου, η οποία βρίσκεται βεβαίως σήμερα σε πλήρη εξέλιξη έχοντας οδηγηθεί σε πρωτοφανή παροξυσμό τη μνημονιακή περίοδο, αποδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν είναι τόσο η έλλειψη σχεδιασμού γενικώς και αορίστως, αλλά η απουσία ολοκληρωμένου σχεδίου για την αντιμετώπιση πραγματικών κοινωνικών, οικονομικών και ενεργειακών αναγκών. Απουσιάζει επομένως η εκπόνηση ενός ολοκληρωμένου, δημοκρατικού ενεργειακού σχεδιασμού που θα απαντάει στα θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με την ενέργεια: πόση ενέργεια χρειαζόμαστε, από ποιούς θα παράγεται και από ποιούς θα καταναλώνεται, για την ικανοποίηση ποιών κοινωνικών αναγκών, ενταγμένη σε ποιο αναπτυξιακό σχέδιο κ.ο.κ.
Δημοκρατικός ενεργειακός σχεδιασμός
Ο ενεργειακός σχεδιασμός, που επιδιώκει να ανταποκριθεί στις προκλήσεις ενός αριστερού προγράμματος, πρέπει να θέσει κατ’ αρχάς το όραμα στο μακροπρόθεσμο ορίζοντα και να επιδιώξει να προσφέρει απτά παραδείγματα για τα βήματα υλοποίησης του στις διαφορετικές χρονικές κλίμακες. Αναγνωρίζοντας ότι μια τέτοια διαδικασία εμπεριέχει διαρκείς συγκρούσεις, αντιφάσεις ακόμα και αδιέξοδα, θα επιχειρήσουμε να δώσουμε τις βασικές συντεταγμένες και προτεραιότητες.
Όσον αφορά την τεχνολογική διάσταση του ενεργειακού ζητήματος, η σταδιακή αντικατάσταση των ορυκτών καυσίμων από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ο ριζικός μετασχηματισμός στον τομέα της κατανάλωσης με την εφαρμογή ενός εκτεταμένου σχεδίου εξοικονόμησης ενέργειας και η εφαρμογή ενός εθνικού προγράμματος ανασυγκρότησης των μεταφορών με έμφαση στα μαζικά μέσα δημόσιας μεταφοράς σταθερής τροχιάς και τις ήπιες μορφές κυκλοφορίας εντός των αστικών σχηματισμών αποτελούν στοιχεία του βασικού πολιτικού πλάνου. Η στρατηγική μετάβασης σε αυτό το νέο ενεργειακό μοντέλο απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα και προώθησης των ΑΠΕ δεν μπορεί βεβαίως, σε βραχυπρόθεσμο αρχικά επίπεδο, να μη λάβει υπόψη της τις βασικές ενεργειακές προκλήσεις που αναπτύσσονται: ασφάλεια εφοδιασμού και ενεργειακής επάρκειας, βέλτιστη αξιοποίηση των εγχώριων ενεργειακών πηγών και μείωση των εισαγωγών, αντιμετώπιση της διαρκώς εντεινόμενης ενεργειακής φτώχειας, στήριξη των οικονομικά ασθενέστερων και των ήδη πολλαπλά επιβαρυμένων από τις μνημονιακές πολιτικές νοικοκυριών και επιχειρήσεων, παραγωγική ανασυγκρότηση.
Η πολυσυνθετότητα των κοινωνικών και οικονομικών παραγόντων που πρέπει επομένως να συνυπολογιστούν καθιστούν σαφές ότι ο ενεργειακός σχεδιασμός δεν είναι ένα ζήτημα αμιγώς τεχνοκρατικό ούτε ένα σχέδιο «τελικού σκοπού» που αντιμετωπίζεται από «ειδικούς» σε εργαστηριακές συνθήκες. Χωρίς να υποβαθμίζεται η σημασία της συλλογής στοιχείων, μελέτης και τεκμηρίωσης, απαραίτητος όρος για να την επιτυχία οποιασδήποτε απόπειρας σχεδιασμού είναι η εμπλοκή της ίδιας της κοινωνίας στη διαδικασία εκπόνησής του. Είναι μια δυναμική και διαρκώς εξελισσόμενη και προσαρμοζόμενη στις ανάγκες διαδικασία που παράλληλα με την τεχνική πλευρά του ζητήματος (καθορισμός ενεργειακού μίγματος και επιλογή τεχνολογιών), θα χτίζει κοινωνικές συναινέσεις και θα κινητοποιεί κοινωνικές δυνάμεις στην υλοποίησή του. Επιμένουμε λοιπόν στην ανάγκη εκπόνησης ολοκληρωμένου, δημοκρατικού ενεργειακού σχεδιασμού που εκκινώντας από το εθνικό επίπεδο θα κλιμακώνεται τόσο «προς τα πάνω» (υπερεθνικό, περιφερειακό, ευρωπαϊκό επίπεδο), όσο και «προς τα κάτω» (σχεδιασμός σε επίπεδο περιφερειών και ΟΤΑ πρώτου βαθμού).
Δομικές σχέσεις με το πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης και κοινωνικά υποκείμενα υλοποίησής του
Η οργανική αλληλοτροφοδότηση του ενεργειακού τομέα με το συνολικό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση αλλά και με επιμέρους τομείς της παραγωγής απαιτεί μια οριζόντια εφαρμογή πολιτικών με στόχο τον οικολογικό και κοινωνικό μετασχηματισμό της οικονομίας. Τόσο σε επίπεδο στρατηγικών στόχων (αλλαγή ενεργειακού μίγματος και μοντέλου παραγωγής και κατανάλωσης ενέργειας) όσο και ως προς τα μέσα υλοποίησης (αποκέντρωση παραγωγής και κοινωνική επιχειρηματικότητα), οι μετασχηματισμοί στον ενεργειακό τομέα πρέπει να συμβαδίζουν και να αλληλοδιαμορφώνονται με τις μεταρρυθμίσεις στο συνολικό παραγωγικό μοντέλο. Η στρατηγική για την ενέργεια θα πρέπει να διαπλέκεται συνεχώς με την προβληματική των σχεδίων για τη χωροταξία, το περιβάλλον, τα δημόσια έργα, τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, τις στρατηγικές για τα συνδικάτα και τη δυνατότητα συμμετοχής τους στις διαδικασίες κοινωνικού ελέγχου, τα προγράμματα ανάπτυξης έρευνας και τεχνολογίας κ.ο.κ. Είναι αυτή η πολύπλευρη διάσταση του ενεργειακού τομέα που τον καθιστούν, μαζί με τον τραπεζικό, έναν από τους κεντρικούς πυλώνες όπου θα δοκιμαστεί η οποιαδήποτε αριστερή πολιτική.
Ένα παράδειγμα αποτύπωσης αυτής της συναρμογής με άλλους τομείς, είναι η περίπτωση των αγροτικών φωτοβολταϊκών. Η ένταξη των αγροτών στον τομέα ηλεκτροπαραγωγής από ΑΠΕ δεν μπορεί να γίνει με όρους αντιπαράθεσης με τις κύριες δραστηριότητες του πρωτογενούς τομέα, όπως συμβαίνει σήμερα με τις αγροτικές επενδύσεις στα φωτοβολταϊκά, ακόμα μάλιστα και σε γαίες υψηλής παραγωγικότητας. Θα πρέπει να εκπονηθεί ένα σχέδιο δραστηριοποίησης των αγροτών σε εφαρμογές ηλεκτροπαραγωγής (μέσα από συνεταιριστικά σχήματα που θα επιτύχουν οικονομίες κλίμακας) από υπολείμματα αγροτικής παραγωγής. Η παραγόμενη ηλεκτρική ενέργεια από αυτή τη διαδικασία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την τροφοδοσία των ίδιων των αγροτικών δραστηριοτήτων (αυτοπαραγωγοί). Αντίστοιχα, στον τομέα παραγωγής θερμότητας μέσω συστημάτων που συνδέονται με την αγροτική οικονομία (γεωθερμία, βιομάζα, ηλιακά συστήματα) παρέχεται η δυνατότητα για αντικατάσταση του πετρελαίου και του φυσικού αερίου.
Στον τομέα της εξοικονόμησης μία αριστερή πολιτική βελτίωσης της ενεργειακής αποδοτικότητας των κτιρίων μπορεί να κινητοποιήσει, να δημιουργήσει ή και να πειραματιστεί με θεσμούς (δήμοι, συνεταιρισμοί, κοινωνική επιχειρηματικότητα, ομάδες νέων ανέργων μηχανικών και τεχνιτών) οι οποίοι θα δημιουργήσουν νέα υποκείμενα. Δεδομένης της παράδοσης του εγχώριου τομέα κατασκευών, αυτό σίγουρα θα έχει αντανάκλαση και στην ανάπτυξη του βιομηχανικού τομέα (οικοδομικά υλικά, ΗΜ εξοπλισμός, ηλιακά, αντλίες θερμότητας κ.λπ).
Οποιαδήποτε όμως απόπειρα διατύπωσης αριστερού προγράμματος καταλήγει κενή περιεχομένου αν κεντρικό ρόλο στη διαδικασία δεν κατέχει η συγκρότηση των κοινωνικών υποκειμένων και συλλογικών οντοτήτων που θα γίνουν φορείς της επιδιωκόμενης αλλαγής. Η συγκρότηση αυτή περνάει σίγουρα μέσα από τους αγώνες του παρόντος ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, μέσα από διαδικασίες συλλογικών εγχειρημάτων συλλογικής ιδιοκτησίας (συνεταιρισμοί κ.ο.κ.) και οποιαδήποτε άλλη αντίφαση εκδηλώνεται στο παρόν του ενεργειακού τομέα.
Αν και θεωρούμε ότι στο πεδίο της ταξικής αντιπαράθεσης και των πολιτικών προς εφαρμογή η μηχανιστική μεταφορά των λεγόμενων best practices έχει αποδειχθεί καταστροφική, είναι σε ένα βαθμό άξια αναφοράς κάποια εναλλακτικά μοντέλα διαχείρισης του ενεργειακού τομέα σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο. Βέβαια θα πρέπει να γίνει μια ενδελεχής μελέτη των εκάστοτε συνθηκών που επέτρεψαν την ανάπτυξη τέτοιων μορφών ελέγχου ώστε να εντοπιστούν οι κρίσιμες αντιφάσεις που επιλύθηκαν σε κάθε περίπτωση.
Τα τελευταία χρόνια έχει επεκταθεί σημαντικά η τάση επαναδημοτικοποίησης των επιχειρήσεων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που παρατηρείται στην Κεντρική Ευρώπη, κυρίως στη Γερμανία, και οδηγεί με αυξανόμενους ρυθμούς στην υλοποίηση από τους δήμους προγραμμάτων ηλιακών στεγών για αστικά κτίρια και εγκαταστάσεων θέρμανσης σε δημόσια κτίρια. Η αρνητική εμπειρία των ιδιωτικοποιήσεων και η τάση επαναδημοτικοποίησης ενισχύει και πρέπει να αξιοποιηθεί για τον αγώνα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Παράλληλα, η αναθέρμανση των τοπικών οικονομιών μέσα από τη σύνδεση των ΟΤΑ με εκτεταμένα προγράμματα αξιοποίησης δημόσιων και δημοτικών κτιρίων τα οποία θα υλοποιηθούν από τοπικά συνεργατικά σχήματα επιστημόνων, τεχνικών και μικροϊδιοκτητών, θα μπορούσε να αποτελέσει μια από τις βασικές αιχμές της προγραμματικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για τις επικείμενες αυτοδιοικητικές εκλογές.
Μια άλλη πρακτική που πρέπει να μελετηθεί και να δοκιμαστεί είναι οι διαφορετικές μορφές συνεταιρισμών και συλλογικών επενδυτικών σχημάτων στον τομέα των εφαρμογών παραγωγής ΑΠΕ αλλά και προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας που εμφανίζονται στον ευρωπαϊκό χώρο. Σε πολλές περιπτώσεις το μέγεθος των συνεταιρισμών φτάνει τα δεκάδες χιλιάδες μέλη που εξασφαλίζουν εκτός από τον έλεγχο και τη ρύθμιση, την ιδιοκτησία των μονάδων παραγωγής και των σχετικών υποδομών. Είναι αλήθεια ότι η ένταση μεταξύ των δομών αυτών συλλογικής ιδιοκτησίας και των υπόλοιπων ιδιωτικών φορέων θα είναι καθοριστικής σημασίας για την έκβαση της αντιπαράθεσης στο ενεργειακό πεδίο, και είναι εδώ που αναδεικνύεται η ανάγκη μιας ταξικά προσανατολισμένης ενεργειακής πολιτικής σε εθνικό – και ακόμα περισσότερο σε ευρωπαϊκό – επίπεδο.
Υβριδικές μορφές ιδιοκτησίας που περιλαμβάνουν συνεταιρισμούς, ιδιώτες, θεσμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, δημόσιες επιχειρήσεις αποτελούν επίσης κύτταρα οργάνωσης και διοίκησης της παραγωγής που πρέπει να αξιοποιηθούν ώστε να απεμπλακούμε από το περιοριστικό δίπολο κρατικό-ιδιωτικό, έτσι όπως αυτό τουλάχιστον εκφράζεται στην παρούσα ιστορική συγκυρία.
Συμπερασματικά
Μια αριστερή κυβέρνηση θα αναζητήσει δρόμους άσκησης πολιτικής για την ενέργεια μέσα σε ένα πεδίο οικονομικής ζωής όπου το δημόσιο, το κοινωνικό και το ιδιωτικό θα επικοινωνούν, θα συνεργάζονται και αρκετές φορές θα συγκρούονται. Για αυτό το λόγο, η συγκρότηση των κοινωνικών υποκειμένων μέσα από διαδικασίες δόμησης του κοινού συμφέροντος στη βάση της συμμετοχής και της δημοκρατίας αποτελεί θεμέλιο λίθο ενός ενεργειακού σχεδιασμού που θα επιδιώξει να εγκαινιάσει μια νέα εποχή σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Στο δρόμο προς την ενεργειακή δημοκρατία, τα συνδικάτα, οι ενώσεις καταναλωτών και παραγωγών, τα κινήματα και οι φορείς διοίκησης σε όλες τις κλίμακες καλούνται να αναλάβουν αυτή την ιστορική ευθύνη με την ειλικρινή, ουσιαστική και διαρκή στήριξη μιας Αριστεράς που αξιώνει την ανατροπή στο πεδίο των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων. Ειδικά στην παρούσα συγκυρία που οι κυβερνώντες, χρησιμοποιώντας ως υλικά τις νέες «μεγάλες ιδέες» γεωπολιτικού χαρακτήρα (έρευνες και εξορύξεις υδρογονανθράκων, αγωγοί φυσικού αερίου), επιχειρούν να κατασκευάσουν το μνημονιακό “success story”, είναι απαραίτητο να ανοίξουμε το ενεργειακό ζήτημα με βάση τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες και όχι πάνω στα ερωτήματα που θέτουν οι ευκαιριακές πολιτικές επιλογές ενός συστήματος που καταρρέει παρασύροντας κάθε δυνατότητα δημοκρατικού σχεδιασμού στον τομέα της παραγωγής.
Πριν δοθούν οι απαντήσεις από την πλευρά μας, θα πρέπει να τεθούν τα σωστά ερωτήματα, πάνω στα οποία θα στηθούν οι απαραίτητες κοινωνικές συμμαχίες και θα στοιχειοθετηθούν συγκεκριμένα παραδείγματα που μπορούν να αποτελέσουν τον πυρήνα της δική μας στρατηγικής.
«Είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια…» έλεγε το παλιό τραγούδι. Μόνο που στην περίπτωση του έργου της επέκτασης της Εθνικής Πινακοθήκης δεν θα τα κάνει «συντρίμμια κομμάτια» ο βοριάς, αλλά ο ποταμός Ιλισός.
Δεν είχαν ακόμη κοπάσει οι πανηγυρισμοί για τη «νέα» Εθνική Πινακοθήκη και, μόλις εγκαταστάθηκε ο εργολάβος του έργου, άρχισαν να αναβλύζουν τα πρώτα, ιδιαίτερα σοβαρά, προβλήματα: διαπιστώθηκε ότι η στάθμη του υδροφόρου ορίζοντα δεν βρίσκεται εκεί που τον υπολόγιζαν οι μελέτες (αρχιτεκτονική, στατική κ.λπ.) αλλά… οκτώ μέτρα ψηλότερα!
Τι ακριβώς συνέβη και «φούσκωσαν» τα νερά του Ιλισού, πάνω στην κοίτη του οποίου είναι χτισμένη η Πινακοθήκη; Η γεωτεχνική μελέτη πάνω στην οποία βασίστηκε όλος ο σχεδιασμός της επέκτασης ανατέθηκε στις 21.09.2001 και εγκρίθηκε στις 20.05.2002, δηλαδή επτά ολόκληρα χρόνια πριν την έγκριση της αρχιτεκτονικής, στατικής και Η/Μ μελέτης εφαρμογής (29.05.2009), οπότε ήταν πλέον παντελώς ανεπίκαιρη. Όπως αναφέρει στην εισηγητική έκθεσή της προς το Τεχνικό Συμβούλιο του ΥΠΠΟ, με ημερομηνία 30.07.2013, η αναπληρώτρια προϊσταμένη του Τμήματος Έργων της Διεύθυνσης Αναστήλωσης Νεότερων και Σύγχρονων Μνημείων, «το αποτέλεσμα της γεωτεχνικής έρευνας έθετε τον υδροφόρο ορίζοντα στη θέση κατασκευής του νέου υπόγειου κτηρίου Γ σε βάθος 18,05 μ. από τη στάθμη του φυσικού εδάφους (απόλυτο υψόμετρο 100,40 μ.). Σύμφωνα με την παράμετρο αυτή, σχεδιάστηκε η προσωρινή αντιστήριξη των κατακόρυφων πρανών μεγίστου ύψους 16 μ. Έτσι, στην ενδεικτική ακόλουθη τομή του έργου, η στάθμη υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα βρισκόταν κάτω από τη θεμελίωση του κτηρίου».
Την ίδια περίοδο που συντασσόταν η γεωτεχνική μελέτη, όμως, τα έργα κατασκευής του μετρό στον Ευαγγελισμό, κατά τη διάρκεια των οποίων γινόταν απάντληση υδάτων, είχαν ως συνέπεια να έχει κατέβει σημαντικά ο υδροφόρος ορίζοντας. Μέσα σε μία δεκαετία επανήλθε στο αρχικό του ύψος, δεδομένης και της φύσης του εδάφους. Γνώστες του χώρου των κατασκευών ισχυρίζονται μάλιστα ότι, στην πραγματικότητα, γεωτρήσεις δεν έγιναν ποτέ, καθώς χρησιμοποιήθηκαν οι ήδη έτοιμες εδαφοτεχνικές μελέτες του μετρό!
Ανεξαρτήτως αυτού, θα πρέπει να σημειώσουμε πως, μολονότι η ύπαρξη της κοίτης ενός ποταμού κάτω από τα θεμέλια της Πινακοθήκης ήταν γνωστή σε όλους, και από προβλήματα που είχε χρειαστεί να αντιμετωπιστούν κατά την κατασκευή άλλων κτηρίων στην περιοχή, ουδείς εκ των μελετητών, και κυρίως η αναθέτουσα αρχή, το ΥΠΠΟ, δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να επιβεβαιώσει τα ευρήματα της αρχικής γεωτεχνικής μελέτης, μολονότι ο νόμος επιβάλλει τα σχετικά στοιχεία να είναι επικαιροποιημένα.
Φαίνεται πως ο μόνος που σκέφτηκε να επιβεβαιώσει τα στοιχεία της γεωτεχνικής μελέτης ήταν ο μειοδότης κατασκευαστής, δηλαδή η εταιρεία «Τομή» ΑΒΕΤΕ, κύρια θυγατρική εταιρεία της ΑΚΤΩΡ ΑΤΕ, αφού πρώτα υπέγραψε σύμβαση με το ΥΠΠΟ στις 04.04.2013 (ο διαγωνισμός είχε διεξαχθεί στις 30.11.2012). Αν μάλιστα ισχύουν οι πληροφορίες (Ελευθεροτυπία, 18.09.2013) ότι πριν την έναρξη του έργου έγιναν δειγματοληπτικές γεωτρήσεις («καρότα»), προκειμένου να διαπιστωθεί το ύψος των υδάτων, οι οποίες δεν έδειξαν τίποτε, καθώς μάλλον έπεσαν σε βράχο, τότε δεν μπορεί κανείς παρά να θαυμάσει την… προνοητικότητα και τη λογική σκέψη της μειοδότριας εταιρείας…
Πριν ακόμη διενεργήσει ερευνητικές τομές για την αποτύπωση των θεμελίων των υφισταμένων κτηρίων, όπως προβλέπεται από τις συμβατικές του υποχρεώσεις, «ο Ανάδοχος εκτέλεσε δύο νέες γεωτρήσεις με σκοπό την επιβεβαίωση του υδροφόρου ορίζοντα. Οι γεωτρήσεις αυτές έγιναν», σημειώνεται στην έκθεση, «εντός του μελλοντικού περιγράμματος του μελλοντικού κτηρίου Γ» και «επέδειξαν σταθερά τη στάθμη περί τα -7,50 μ. από τη στάθμη του φυσικού εδάφους (99,60 μ.) Η νέα αυτή παράμετρος τοποθετεί πλέον το κτήριο Γ κατά το ήμισυ περίπου του ύψους του εντός του υδροφόρου ορίζοντα».
Τι σημαίνει αυτή η ανατροπή για ένα πολυδιαφημισμένο έργο, κόστους 45 εκ. ευρώ, το οποίο χρηματοδοτείται με 32 εκ. από το ΕΣΠΑ (τα άλλα 13 εκ. αποτελούν δωρεά του Ιδρύματος Στ. Νιάρχος και αφορούν την ανακατασκευή του κτηρίου Β, που με τα έως τώρα δεδομένα δεν επηρεάζεται) και οφείλει να ολοκληρωθεί εντός του 2015, μέσα σε ασφυκτικές, για τα ελληνικά δεδομένα, προθεσμίες;
Η «απρόβλεπτη αυτή συνθήκη», σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση στο Τ.Σ. του ΥΠΠΟ, «μεταβάλλει σημαντικά τις παραδοχές για την εκπόνηση της στατικής μελέτης του κτηρίου, αλλά και τη μελέτη της προσωρινής αντιστήριξης». Όλα αυτά επιβάλλουν, καταλήγει η έκθεση, την «τροποποίηση τουλάχιστον της στατικής μελέτης θεμελίωσης για τη διαστασιολόγηση των στοιχείων της εξαρχής και τον έλεγχο των υπόλοιπων στοιχείων», ενώ πιθανολογείται η δημιουργία μόνιμων αντλιοστασίων στον περιβάλλοντα χώρο. Κατόπιν αυτών, η έκθεση εισηγείται «την ανάθεση της σύνταξής της στην ανάδοχο εταιρεία Τομή ΑΒΕΤΕ».
Σειρά αναπάντητων, μέχρις στιγμής, ερωτημάτων προκύπτει από όσα διαλαμβάνονται στην παραπάνω έκθεση. Κατ’ αρχάς, μόνο «απρόβλεπτη» δεν ήταν η εξέλιξη αυτή, απόδειξη το γεγονός ότι το πρώτο που έκανε ο μειοδότης ήταν να ερευνήσει τη στάθμη των υδάτων. Άρα ήταν σε θέση να το προβλέψει. Το γιατί η γεωτεχνική μελέτη επικαιροποιήθηκε, και μάλιστα αυτοβούλως, μετά την κατακύρωση του διαγωνισμού και όχι κατά τη φάση της μελέτης, όπως προβλέπεται, αποτελεί ένα πρώτο ερώτημα που καλείται να απαντήσει το ΥΠΠΟ.
Δεύτερον, η τροποποίηση της στατικής μελέτης, υπ’ αυτές τις συνθήκες, συμπαρασύρει αναγκαστικά την αρχιτεκτονική και την Η/Μ μελέτες, αφού θα έχουμε να κάνουμε με ένα κτήριο κατά το ήμισυ μέσα στο νερό, άρα με διαφορετικό πάχος τοίχων, στεγανώσεις κ.ά. Κάτι τέτοιο πιθανότατα θα εκτοξεύσει το κόστος σε μεγάλα ύψη. Ήδη τα ποσά που ακούγονται κυμαίνονται από το καθησυχαστικό ένα-δύο εκ. ευρώ που διακινούν κύκλοι του ΥΠΠΟ μέχρι το αστρονομικό ποσό των 15 εκ. που εκτιμούν άνθρωποι της αγοράς. Πάντως στην έκθεση της ΔΑΝΣΜ δεν γίνεται η παραμικρή εκτίμηση περί αυτού.
Βρισκόμαστε, λοιπόν, για άλλη μια φορά, μπροστά στην κλασική συνταγή που δημιουργεί υπερβάσεις χρονοδιαγραμμάτων και προϋπολογισμών; Το Τεχνικό Συμβούλιο του ΥΠΠΟ ανέβαλε τη λήψη απόφασης για την ανάθεση της τροποποίησης, προκειμένου να του παρασχεθούν περισσότερα στοιχεία. Το ΥΠΠΟ οφείλει, πριν από οποιαδήποτε άλλη απόφαση, να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις και να καταλογίσει ευθύνες (και το αναλογούν κόστος) εκεί που ανήκουν…
Φυσικά και δεν τελειώνει αυτή η κουβέντα. Επιστρέφει πρωί βράδυ, μόνος στο αμάξι με τις εξοργιστικές ειδησεογραφικές ραδιοφωνικές εκπομπές ή παρέα με φίλους σε κάτι καφέδες μεσημεριανούς αναπάντεχα ήσυχους. Τί ζούμε, πού ζούμε, να σηκωθούμε να φύγουμε.
Ξεπεράσαμε ή ξεπερνάμε ή παλεύουμε να ξεπεράσουμε το καθεαυτό οικονομικό ζήτημα. Είπαμε μπορούμε και χωρίς τις παλιές ευκολίες και χωρίς τα σχεδόν απαραίτητα, μπορούμε και ημίφτωχοι ή κάτι τέτοιο. Αλλά κάθε μέρα έρχεται κάτι, κάτι δυνατότερο από ένα απλήρωτο λογαριασμό, κάτι ισχυρό και σχεδόν εξουθενωτικό. Κάποιος πέφτει, κάποιος κυνηγιέται και κάποιοι άλλοι κάνουν κηρύγματα κατά της βίας ενώ δεν έχει περάσει χρόνος από τότε που έπιναν νερό απ’ το ποτήρι των φασιστών. Η καθημερινότητα βομβαρδίζεται από ειδήσεις που δοκιμάζουν την αντοχή. 25ευρω λέει πια για την εισαγωγή στο νοσοκομείο. Δεν είναι τα λεφτά το θέμα, είναι η κυνική ομολογία ότι δεν πολυμετράμε το θάνατο ή έστω την αδυναμία.
Δεν ξέρω αν φταίει που περπατούσα τον Σεπτέμβριο σε πιο λαϊκές γειτονιές, πάντως νόμιζα ότι παρατηρούσα μια ταχεία περιθωριοποίηση. Παντού κόσμος αγριεμένος, ξεγυμνωμένος, έτοιμος να πετάξει νύχια, να καταπιεί όποιον περάσει δίπλα ή και τον ίδιο του τον εαυτό. Ένα σωρό άνθρωποι εξωθούνται σε μια κατάσταση γύρω ή έξω απ’ ότι ορίζαμε «κανονική ζωή».
Δεν είναι πια ακριβώς η ανεργία που σε διώχνει. Πρέπει να μπορείς ν’ αντέξεις και την αγριότητα αν θες να μένεις εδώ.
*
Και βέβαια, παρά το τηλεοπτικό τσίρκο, η κατάσταση πολύ απέχει απ’ το να φανερώνει την παραμικρή βελτίωση. Την Τετάρτη στο Κερατσίνι, τόσες φάτσες τρελαμένες, τόσο κόσμο χαμένο σε μία μίξη θλίψης και αλκοόλ δεν νομίζω να έχω ξαναδεί. Το πένθος και η οργή, βούλιαζαν την άσφαλτο. Κι όμως ακόμη και σε μια τέτοια στιγμή, ακόμη και σε μια στιγμή που τα ξεφτιλισμένα ΜΜΕ παρουσιάζουν το αντιφασιστικό (ή μάλλον αντι-χα) δράμα τους, αυτό που αποκαλείται ελας έδειξε το ακριβές σημείο στο οποίο στεκόμαστε. Χτυπήματα απ’ την αρχή, κουβεντούλες του στιλ «δώστε εντολή να τους γαμήσουμε», δακρυγόνα σε ευθεία βολή και γκλομπ στο κεφάλι. Οι διαδηλωτές ακροβατούσαν μεταξύ θλίψης και λύσσας. Οι κύριοι με τις στολές έμοιαζαν να γιορτάζουν την ευκαιρία να φωνάξουν με τον πιο σαφή τρόπο ποιός είναι ο αδερφός τους – όχι ο νεκρός βέβαια. Περνούσαμε τον δρόμο στο σημείο της δολοφονίας και μερικές χιλιάδες κόσμου λες και αποφάσιζαν να πατήσουν στις μύτες. Αν μπορούσες να απομονώσεις τον ήχο σ’ εκείνα τα ελάχιστα τετραγωνικά μπορεί να άκουγες μόνο δόντια να τρίζουν. Η Ελας όμως έδινε την εντύπωση ότι θέλει επειγόντως να πατήσει με τις μπότες της πάνω σ’ εκείνο ακριβώς το πλακάκι. Η ελληνική πολιτεία διαμέσου της αστυνομίας της δήλωνε ότι θα τσαλαπατήσει το πένθος, θα παρελάσει πάνω στις καρδιές και θα καρφώσει τη γαλανόλευκη στο σώμα όσων μετρούν τους νεκρούς και τους μαχαιρωμένους. Δεν θα κλάψετε για κάποιον που πάει με το ποδήλατό του στη δουλειά στα Πετράλωνα. Δεν θα κλάψετε που μαχαίρωσαν κάποιον που τραγουδούσε για την γειτονιά του. Δεν υπάρχουν νεκροί και φασισμός. Το μόνο δικαίωμα που έχετε είναι να παρακολουθείτε σιωπηλοί τα κανάλια να αποκαλύπτουν την εγκληματική δραστηριότητα του κόμματος των 440.000 ψήφων. Θα σας πουν ο Χρυσοχοΐδης, ο Λοβέρδος και η Μπακογιάννη πόσο κακό κάνουν στη δημοκρατία μας οι νεοναζί. Θα σας πει ο Πρετεντέρης. Εσείς ψηφίστε το συνταγματικό τόξο και μην πενθείτε τους νεκρούς.
*
Αλλά στον έναν καφέ ακούγεται από παντού το να φύγουμε και στον επόμενο το εντελώς ανάποδο. Έλεγα την Κυριακή στους ομοτράπεζους σε ένα ομολογουμένως λαϊκίστικο δεκάρικο, ότι δεν μπορείς να θαυμάζεις την Κίττυ Αρσένη, δεν μπορείς να διαβάζεις για τον Ντουρούτι και όταν στον τόπο που τυχαίνει να ζεις, σηκώνεται ο φασισμός, να την κάνεις για να ηρεμήσει το κεφάλι σου απ’ τις δυσάρεστες ειδήσεις. Το ξέρω δεν είναι τόσο απλό. Δεν είναι απλά κακές ειδήσεις. Η ζωή μας χαλάει στ’ αλήθεια και δεν έχει άλλη.
Αλλά εξαιτίας της φρέσκιας μπύρας και βέβαια εξαιτίας της φριχτής μου ροπής για τους δεκάρικους, σκεφτόμουν από μέσα μου, ότι κανονικά θα έπρεπε να λέμε ότι δεν θα ‘θέλα να βρίσκομαι πουθενά αλλού στον κόσμο. Μόνο εδώ που μπορείς να μιλήσεις, να υπερασπιστείς, να διαδηλώσεις, να σταθείς δίπλα στο μετανάστη των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Μόνο εδώ που μπορείς να σταθείς δίπλα στους βασανισμένους αναρχικούς και τους χτυπημένους κομμουνιστές.
Το ξέρω πως ακούγονται ξύλινα και μεγαλόστομα όλα αυτά. Μα πως αλλιώς να περιγράψω την αίσθηση ότι εδώ σ’ αυτή την τρύπα του πλανήτη, σ’ αυτό το τραγικό σημείο, έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε το ελάχιστο σημαντικό. Κάποιος θα δώσει το τελευταίο πεντάευρώ του για το Σακκά, κάποιος θα βοηθήσει ένα μετανάστη στο νοσοκομείο που δουλεύει, κάποιος θα βγει μαζί με τους καθηγητές στο δρόμο και κάποιος θα ριψοκινδυνέψει για να γράψει ότι φασισμός δεν είναι μόνο ο συμμορίτης με τα μαύρα, αλλά κι αυτός που βγάζει λεφτά απ’ αυτόν κι αυτός που πουλάει στρατόπεδα συγκέντρωσης και πάει λέγοντας. Και ο καθένας κάνοντας ότι μπορεί, έστω κι αν είναι λίγο, έστω κι αν μοιάζει τίποτα, δικαιώνει για μερικά δευτερόλεπτα την ίδια του την ύπαρξη σ’ αυτό το σημείο του κόσμου.
*
Αλλά κάποτε κι αυτό μοιάζει δύσκολο, αφόρητο. Θέλω να πάω διακοπές, να ευχαριστηθώ ένα ποτό, να βγω βόλτα χωρίς να κάνει πάρτι η δυστυχία δίπλα μου. Όλα ανθρώπινα είναι και λέει ο σχολιαστής στο εκπληκτικό κείμενο του βρακιού ”ωραιο τραγουδι / στειλε και κανα άλλο / εχω ξεμεινει”. Έχουμε ξεμείνει είναι αλήθεια και διαρκώς μας κατακλύζει αυτή η αίσθηση ότι δεν το αξίζουμε όλο αυτό. Και όλο ζητάμε να μας στείλουν κανένα τραγούδι. Και πας σε μια συναυλία στο Βύρωνα και αντιλαμβάνεσαι ότι όσο και να χοροπηδήσεις, όσα συνθήματα κι αν πεις, όσο κι αν ο κόσμος χοροπηδάει μαζί σου, δεν είναι αρκετό γιατί έχουμε στ’ αλήθεια ξεμείνει. Και για να ξαναγίνουμε θέλουμε να πούμε ένα τραγούδι να σπάσουν τα βράχια, να κουνηθεί όλη η Αθήνα, να καταργηθούν τα πρωτοσέλιδα και οι τύποι που πετάνε πέτρες πίσω απ’ τα ΜΑΤ φωνάζοντας ζήτω η ΕΛΛΑΣ και οι παρουσιαστές που λένε με μισή καρδιά όχι στους νεοναζί αλλά ολόψυχα ναι στη διαπόμπευση οροθετικών και όσοι κλαίνε για το μαχαιρωμένο Έλληνα αλλά όχι για το μαχαιρωμένο ξένο.
Έχουμε ξεμείνει και ζητάμε που και που ένα τραγούδι. Και ο καθένας ό,τι έχει κερνάει.
Μπορεί ο πρόεδρος ενός συνδικαλιστικού – επιστημονικού συλλόγου, που είναι παράλληλα και υψηλόβαθμο στέλεχος της Ν.Δ., να παίρνει έργα με απευθείας αναθέσεις από την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ; Μπορεί επίσης με απευθείας αναθέσεις να παίρνει έργα και συνεργάτης του; Η απάντηση σε αυτά τα δυο ερωτήματα ποικίλλει ανάλογα με το κριτήριο που επιλέγει κανείς. Το νόμιμο ή το ηθικό.
Μπορεί, δηλαδή, κάποιος να απαντήσει ευθέως ότι μπορεί, αφού δεν υπάρχει κανένα τυπικό κώλυμα. Αντίστοιχα μπορεί κάποιος άλλος να απαντήσει ευθέως όχι, επισημαίνοντας ότι το πολιτικό στέλεχος και πρόεδρος ενός σημαντικού συνδικαλιστικού – επιστημονικού συλλόγου θα έπρεπε να έχει εξαιρέσει τον εαυτό του από τις απευθείας αναθέσεις και να βγάζει τα προς το ζην μόνον από αναλήψεις έργων μέσω διαγωνισμών.
Η ιστορία που περιγράφουμε έχει γίνει talk of the town στο ΥΠΕΚΑ, αφού πρόκειται για τον πρόεδρο του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Ελλάδας Γιώργο Στασινό, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Ν.Δ., με θητεία στην ΟΝΝΕΔ και από τα πιο δυναμικά και ανερχόμενα, όπως λένε, στελέχη της ομάδας Σαμαρά.
Οι συζητήσεις, μάλιστα, δίνουν και παίρνουν και λόγω της συχνότατης παρουσίας του στις συσκέψεις του υπουργού αναπληρωτή ΠΕΚΑ Σταύρου Καλαφάτη και του γενικού γραμματέα Σωκράτη Αλεξιάδη, με αντικείμενο την πορεία του Επιχειρησιακού Προγράμματος Περιβάλλον και Αειφόρος Ανάπτυξη (ΕΠΠΕΡΑΑ), έργα του οποίου έχει αναλάβει με απευθείας ανάθεση. Την παρουσία του έχουν επισημάνει σε συζητήσεις τους και πολλοί δήμαρχοι, που στο πλαίσιο αξιοποίησης του προγράμματος έχουν συναντήσεις με την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ, στις οποίες, όπως λένε, έχει ρόλο άτυπου συμβούλου ο Γ. Στασινός.
Ο συνεργάτης
Σύμφωνα με τα στοιχεία που διαθέτει το «Ποντίκι», ο πρόεδρος του ΣΠΜΕ έχει αναλάβει με απευθείας ανάθεση τουλάχιστον δύο έργα. Από τον αναπληρωτή υπουργό ΠΕΚΑ Σταύρο Καλαφάτη στις 19.12.2012 το έργο «Παρακολούθηση Προόδου Εξέλιξης ΕΠΠΕΡΑΑ» ύψους 18.450 ευρώ και στις 17.6.2013 με απευθείας ανάθεση από τον γ.γ. Σωκράτη Αλεξιάδη το έργο «Σύμβουλος υποστήριξης της ΕΥΔ ΕΠΠΕΡΑΑ στο πλαίσιο υπηρεσίες συμβούλων» ύψους 24.600 ευρώ.
Ο συνεργάτης του, σύμφωνα με το μητρώο του ΤΕΕ, Αδάμ Γεωργιάδης πήρε με απευθείας ανάθεση από τον Σταύρο Καλαφάτη στις 19.10.2012 το έργο «Υποστήριξη της ΕΥΔ ΕΠΠΕΡΑΑ στην παρακολούθηση της προόδου εξέλιξης των απορροφήσεων του ΕΠΠΕΡΑΑ» ύψους 18.450 ευρώ και στις 14.6.2013 με απευθείας ανάθεση από τον Σωκράτη Αλεξιάδη το έργο «Υποβοήθηση της ΕΥΔ ΕΠΠΕΡΑΑ στην επίσπευση των διαδικασιών υλοποίησης των έργων ύδρευσης του άξονα 2 ΕΠΠΕΡΑΑ» ύψους 24.600 ευρώ.
Αρκετοί θα πουν ότι τα ποσά των έργων που ανέλαβαν με απευθείας αναθέσεις δεν είναι ιλιγγιώδη και ότι ως επαγγελματίες έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν σε όλες τις διαδικασίες, είτε πρόκειται για απευθείας αναθέσεις είτε για διαγωνισμούς. Το ζητούμενο, όμως, εδώ είναι εάν ένα πολλά υποσχόμενο στέλεχος της Ν.Δ., μέλος της Πολιτικής Επιτροπής, που μπήκε δυναμικά στον συνδικαλισμό και είναι ένας εκ των 33 που υπέγραψαν το αίτημα υποψηφιότητας του Ανδρέα Παπαμιμίκου για τη θέση του γραμματέα της Ν.Δ., οφείλει ή όχι να διαφοροποιήσει λόγω της πολιτικής του θέσης και στάσης την επαγγελματική του πορεία συμμετέχοντας μόνο σε διαγωνισμούς και αρνούμενος έργα με απευθείας αναθέσεις.
Εκλεκτικές «συγγένειες»
Ένα άλλο θέμα που έχει προκαλέσει σούσουρο στο ΥΠΕΚΑ ήταν η χρηματοδότηση από ευρωπαϊκό πρόγραμμα του συνεδρίου του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Ελλάδας που πραγματοποιήθηκε στις 25 και 26 Μαΐου 2013 στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, με τίτλο «Re-engineering Greece». Το σούσουρο προκλήθηκε επειδή το συνέδριο χρηματοδοτήθηκε με 40.000 ευρώ συνολικά από κοινοτικούς πόρους του Επιχειρησιακού Προγράμματος Περιβάλλον και Αειφόρος Ανάπτυξη (ΕΠΠΕΡΑΑ), που προορίζονται για δράσεις… ευαισθητοποίησης του κοινού σε περιβαλλοντικά θέματα.
Το σούσουρο, όμως, δεν αφορά μόνο τη χρηματοδότηση ενός συνεδρίου από ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα, αλλά και τα σοβαρά ερωτήματα που προέκυψαν μετά. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.
Σύμφωνα με τα έγγραφα του ΥΠΕΚΑ στις 23.5.2013, εγκρίθηκε η ανάθεση παροχής υπηρεσιών για το συνέδριο του ΣΠΜΕ με δαπάνη 17.835 ευρώ στην εταιρεία «MSCOMM A.E. – Εμπορικές – Διαφημιστικές Υπηρεσίες», στο πλαίσιο του έργου του ΕΠΠΕΡΑΑ «Ευαισθητοποίηση και ενημέρωση του κοινού για περιβαλλοντικά θέματα και για θέματα εφαρμογής των πολιτικών του ΥΠΕΚΑ».
Την ίδια ημέρα για τις ανάγκες του συνεδρίου και με κονδύλι από το ίδιο ευρωπαϊκό πρόγραμμα εγκρίθηκε ποσό ύψους 22.140 ευρώ στην εταιρεία «Φαίδων Γρηγόριος Κυδωνιάτης – Ατομική Επιχείρηση με δ.τ. Euroasian Partners – Υπηρεσίες Διαφημιστικού Σχεδιασμού» για την οργάνωση της επικοινωνιακής προβολής του συνεδρίου των Πολιτικών Μηχανικών. Η πρώτη εταιρεία θα είχε, μεταξύ άλλων, την ευθύνη για την ενοικίαση και διαμόρφωση του κατάλληλου χώρου (Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών).
Όπως προκύπτει, όμως, από αλληλογραφία του προέδρου του ΣΠΜΕ με τον πρόεδρο του Ιδρύματος Ωνάση Αντώνη Παπαδημητρίου, το Ίδρυμα έκανε δεκτό αίτημα του ΣΠΜΕ και παραχώρησε την Κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών στο πλαίσιο χορηγικής συνεργασίας! Εν ολίγοις, από την αλληλογραφία προκύπτει ότι η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών παραχωρήθηκε και δεν ενοικιάστηκε για τις εργασίες του συνεδρίου και η χορηγική συνεργασία προέβλεπε την παρουσίαση του έργου «Rethink Athens» στο συνέδριο, αλλά και την παρουσίασή της υπό μορφή καταχώρισης στο περιοδικό που εκδίδει ο ΣΠΜΕ.
Ι Δ Ρ Υ Τ Ι Κ Η Σ Υ Ν Ε Λ Ε Υ Σ Η Τ Η Σ Ρ Ι Ζ Ο Σ Π Α Σ Τ Ι Κ Η Σ Π Ρ Ω Τ Ο Β Ο Υ Λ Ι Α Σ Μ Η Χ Α Ν Ι Κ Ω Ν
ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ
ΓΙΑ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ, ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΟ!
ΔΕΥΤΕΡΑ 30/9/2013 στις 18:00 στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας(Νίκης 4, Αθήνα)
Καλούμε όλους τους μηχανικούς που θέλουν :
Την απαλλαγή της χώρας από τον μνημονιακό ζόφο και την κοινωνική καταστροφή
Τη δημιουργία ενός νέου ΤΕΕ, μαζικού και δημοκρατικού, χρήσιμου για την κοινωνία και τα μέλη του, ιδίως για τους νέους μηχανικούς που βλέπουν ως μοναδική λύση τη μετανάστευση
Την ανάπτυξη δομών αλληλεγγύης και προστασίας των αδυνάμων
Να συμμετέχουν στον σχεδιασμό της νέας παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας που θα αντικαταστήσει τα μνημόνια
Μια νέα, ριζοσπαστική συλλογικότητα, που θα προτάσσει τη συμμετοχή αντί της ανάθεσης, την δημοκρατία απέναντι στον παραγοντισμό.
Μια νέα συλλογικότητα, που θα ενώνει και θα υπερβαίνει διαχωρισμούς του παρελθόντος.
Μια νέα συλλογικότητα που θα συνενώσει τα πολλά μικρά ρυάκια αντίστασης σʼ ένα μεγάλο ποτάμι ανατροπής κι ελπίδας.
Να βρεθούμε όλοι μαζί την Δευτέρα 30/09 στο ΤΕΕ, για να συνδιαμορφώσουμε τις αρχές λειτουργίας, την ιδρυτική διακήρυξη και τις θέσεις της Ριζοσπαστικής Πρωτοβουλίας Μηχανικών.
