Από την εισήγηση του Δ. Τσακαλομάτη στην εκδήλωση της Ριζοσπαστικής Πρωτοβουλίας Μηχανικών της 12ης Μάη 2014.
Σε όποιες εισηγήσεις ετοιμάζω, κάνω αρχικά μια προσπάθεια περιγραφής της συγκυρίας , όχι για λόγους συνήθειας , αλλά για λόγους οριοθέτησης της κατάστασης που ζούμε ,ώστε να κατανοούμε συνεχώς ποιους έχουμε απέναντι ,ποιους μηχανισμούς πολεμάμε ,με ποιους τρόπους τους πολεμάμε και κυρίως τι προτείνουμε αντ’ αυτών. Με αυτή τη περιγραφή της κατάστασης θα ξεκινήσω και σήμερα ,τονίζοντας την δυσκολία ακόμα και εκφοράς της, καθώς έρχεσαι αντιμέτωπος με το γκρέμισμα ουσιαστικά των πιο δομικών στοιχείων της κοινωνίας, συνειδητοποιείς πως αυτά που σήμερα αρχίζουν να γίνονται καθημερινότητα και να τα συνηθίζεις ακόμα, πριν από κάποια χρόνια ούτε σου περνάγαν απ’ το μυαλό, και καταλαβαίνεις πως πρέπει να τελειώνουμε με όλους αυτούς που μας έφεραν σε αυτή τη κατάσταση ,δεν πρέπει απλά να φύγουν, αλλά να τους διώξουμε με σημείο αναφοράς τις ερχόμενες εκλογές.
4 χρόνια λοιπόν μνημονιακής πολιτικης και η ακραία νεοφιλελεύθερη επίθεση συνεχώς οξύνεται. Ουσιαστικά έχουν καταλυθεί τα κοινωνικά, επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα του μεγαλυτέρου μέρους του πληθυσμού, κάθε κινηματική και δημοκρατική διεκδίκηση βιώνει ακραία καταστολή ενώ ξεπουλιέται ουσιαστικά ο δημόσιος πλούτος της χώρας. Και δεν φτάνουν όλα αυτά, αλλά πανηγυρίζουν και προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο με παραμύθια τύπου success story. Eνα success story που χαρίζει χρέη και δίνει εκπτώσεις στους εφοπλιστές, ενώ αφήνει τον κόσμο να καίγατε με μαγκάλια εν έτη 2014. Που χαρίζει την Αγροτική, ενώ φορολογεί την φτώχεια και την ανεργία.
Τα αποτελέσματα του νεοφιλελευθερισμού τα βιώνουμε σαν τεχνικός κλάδος ιδιαίτερα σκληρά, με την ανεργία και δη την μακροχρόνια ανεργία στον κλάδο να καλπάζει, ειδικά για τους νέους. Όσοι έχουν μείνει να εργάζονται, βιώνουν έναν σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα, οι μισθοί και τα δικαιώματα συμπιέζονται ενώ η επισφάλεια και η εργοδοτική τρομοκρατία διογκώνεται. Η καθυστέρηση στις καταβολές ακόμα και των κουτσουρεμένων οφειλών, τείνει να γίνει κανόνας, ενώ αυξάνονται και τα φαινόμενα απλήρωτης εργασίας.
Η υποβάθμιση της μισθωτής εργασίας δεν είναι κάτι καινούργιο αφού όλοι θυμόμαστε πριν από κάποια χρόνια που λέγαμε για την γενιά των 700 ευρώ που δούλευε σε γραφεία με μπλοκάκια χωρίς ωράρια και επιδόματα. Βεβαία η βιαιότητα και ο καταιγισμός των μέτρων των τελευταίων χρονών είναι πρωτοφανής. Mε την κατάργηση ουσιαστικά των κλαδικών συμβάσεων, τον εξοβελισμό των συλλογικών διεκδικήσεων, έχει σαν απόρροια τον ατομικό δρόμο της διαπραγμάτευσης. Η ατομική διαπραγμάτευση σε συνδυασμό με τα πρωτοφανή ποσοστά ανεργίας, δημιουργούν συνθήκες ιδιαίτερα ασφυκτικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δεινής κατάστασης των εργαζομένων αποτελεί η μείωση του κατωτάτου μισθού, με απόφαση της Βουλής, διαλύοντας ουσιαστικά τον ρολό της ΓΣΣΕ και σωματείων, σε επίπεδα κάτω από τα όρια τη φτώχιας, όπως οι ίδιοι τα ορίζουν.
Στο γαϊτανάκι του ξηλώματος των δικαιωμάτων των μηχανικών μπαίνει με το τελευταίο πολυνομοσχέδιο και οι τροπολογίες που αφορούν στα επαγγελματικά δικαιώματα των διπλωματούχων μηχανικών, που αποτελούν ουσιαστικά την ταφόπλακα του επαγγέλματος μας καθώς με μια φράση εξισώνονται τα διπλώματα των πολυτεχνείων με τα ΤΕΙ , τα κολλέγια , τα 3 ετη πτυχία bachelor που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο άνοιγμα – ξεχείλωμα του επαγγέλματος, όπου άνοιγμα βλέπε την περαιτέρω υποβάθμιση, την εξίσωση των αμοιβών προς τα κάτω και εν τέλει ένας εξαθλιωμένος μηχανικός. Κερασάκι στην τούρτα της εξαθλίωσης, η αφαίμαξη των εργαζομένων μέσω της φορολογίας, με 26 τα εκατό από το πρώτο ευρώ ακόμα και τα μπλοκάκια, και φυσικά της αύξησης των ήδη υπέρογκων ασφαλιστικών οφειλών.
Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν ένας νέος μηχανικός μας λένε ότι έχει 2 λύσεις.
H μια είναι να μην γίνει εργαζόμενος αλλά ωφελούμενος. Μέσα από τα προγράμματα του ΟΑΕΔ που προωθούν την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων με ψίχουλα των 490 ευρώ τον μήνα [αν δοθούν]. Η άλλη λύση είναι η μετανάστευση, όπως πολλοί νέοι και μεγαλύτεροι συνάδελφοι μας αναγκάστηκαν για να βρουν ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και αξιοπρέπεια. Βέβαια και εκεί δεν συνάντησαν τον παράδεισο , καθώς πολλοί έγιναν οι σύγχρονοι γκασταρμπάιτερ, εύκολα εκμεταλλευόμενοι, που βιώνουν τον κοινωνικό ρατσισμό.
Εμείς λοιπόν απαντάμε, δεν θα ζήσουμε σαν δούλοι . Δεν θα κάνουμε τα όνειρα μας θυσία στο βωμό του πλούτου τους Θα ορίζουμε εμείς το που και το πως θέλουμε να ζούμε.
Οι αγώνες των μηχανικών του προηγούμενου διαστήματος έδειξαν μια άλλη λύση ,την συλλογική δράση, τις ανυποχώρητες διεκδικήσεις, τα συλλογικά μας οράματα. Απέναντι σε λογικές κοινωνικού αυτοματισμού , δημόσιος εναντίον ιδιωτικού, νέος εναντίον παλιού, άνεργος εναντίον εργαζόμενου , με κοινό αγώνα και διεκδικήσεις.
Oι κινητοποιήσεις των μηχανικών με τις όποιες επιτύχαμε την ανάκληση των αυξημένων εισφορών, οι μάχες ενάντια στις απολύσεις, στις μειώσεις μισθών και στις κατασχέσεις, ασπίδα προστασίας απέναντι στους φτωχοποιημενους συναδέλφους. Οι μηχανικοί, μέσω του Τ.Ε.Ε. , μέσω των σωματείων του χώρου , όπως το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, την ΕΜΔΥΔΑΣ, την Ανοιχτή Συνέλευση, συνεχίζουμε να παλεύουμε για την ασφάλιση μας, για το δικαίωμα μας να ζούμε στο τόπο μας με αξιοπρέπεια.
- Λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους, με την τεχνολογική πρόοδο, αγαθό στην υπηρεσία των πολλών και όχι στα χέρια του κεφαλαίου. Είναι τραγικο100 χρόνια μετά την θέσπιση του οκταώρου, αυτό να καταστρατηγείται και να αποτελούν καθημερινότητα τα 10ωρα και 12ωρα . Δουλειά λοιπόν που να εναρμονίζεται πραγματικά με την τέχνη και την επιστήμη του μηχανικού , δουλειά στην οποία να εκφράζουμε την δημιουργικότητα μας, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της κοινωνίας.
- Ενθάρρυνση των προσλήψεων μηχανικών στις μελετητικές και κατασκευαστικές εταιρίες, βάζοντας για παράδειγμα κριτήριο στην βαθμολογία των δημοπρασιών εργαζομένων με ΙΚΑ και όχι πτυχία-φαντάσματα που στελεχώνουν αυτήν την στιγμή τις εταιρείες.
- Πριμοδότηση συνεταιριστικων εγχειρημάτων κοινωνικής οικονομίας από μηχανικούς, ουσιαστική λειτουργιά του δημοσίου και των δημοτικών τεχνικών υπηρεσιών, με την αναβάθμιση τους.
Το ερώτημα είναι αν τα παραπάνω μπορούν να γίνουν μόνο μέσα από τους αγώνες των μηχανικών. Η απάντηση είναι όχι μόνο .Θα γίνει σε συνδυασμοί με το ξήλωμα των πολιτικών προσώπων που μας έχουν φέρει σε αυτήν την κατάσταση, και την ανάδειξη της εναλλακτικής πρότασης μας.
Με αρχή τους Δήμους, στηρίζοντας δημοτικές κινήσεις που δεν αποτελούν αφισοκολλητές του Δημάρχου που μοιράζει θέσεις και εργολαβίες σε ημέτερους Αλλά δημοτικές κινήσεις με ιδέες και εναλλακτικές προτάσεις που προέρχονται από τους πολίτες και κρίνονται συνεχώς με ανοιχτές και δημοκρατικές διαδικασίες. Που θα αναδείξουν ζητήματα αλληλεγγύης στο επίπεδο της γειτονιάς.
Περιφερειάρχες που δεν θα εξυπηρετούν σήμερα σε βάρος των πολιτών και θα ακολουθούν πιστά τις μνημονιακες επιλογές. Περιφερειάρχες που θα αντιμετωπίσουν την ανθρωπιστική κρίση που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας.
Και τέλος ένα ηχηρό μήνυμα στις ευρωεκλογές στις 25 του Μάη .Μια ευκαιρία να γίνει πράξη το φτάνει πια των συνθημάτων. Να δείξει πως και οι συσχετισμοί στην Ευρώπη αλλάζουν, γιατί αυτή η Ευρώπη δεν μας χωρά . Η Ευρώπη της Μερκελ και της λιτότητας, η Ευρώπη του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και των συγχαρητήριων στην ναζιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας. αλλά την Ευρώπη της αλληλεγγύης της δημοκρατίας των λαών .Μία ευκαιρία ώστε να έρθει πολύ γρήγορα και η ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης στην χώρα ,της κυβέρνησης των συμφεροντων των λίγων , και να γίνει πραγματικότητα η κυβέρνηση της Αριστεράς , και δη του ΣΥΡΙΖΑ που θα επαναφέρει τον άνθρωπο στο προσκήνιο, μια κυβέρνηση που αποτελεί αναγκαιότητα για τη σωτήρια και το μετασχηματισμό της κοινωνίας, μια κυβέρνηση που θα εκφράζει τα κινήματα , θα αξιοποιεί την νομοθετική και εκτελεστική εξουσία ως πεδία που θα εκφραστούν οι λαϊκές και κοινωνικές ανάγκες .Που θα γεμίζει την φαρέτρα των υποτελών με νομοθετικά βέλη , και αυτοί θα έχουν το χρέος να τα χρησιμοποιούν στο κοινωνικό πεδίο, πετυχαίνοντας νίκες. Τρεις κάλπες λοιπόν μια επιλογή – να νικήσουμε.
ΣΥΜΜΑΧΙΑ για ένα προοδευτικό ΤΕΕ 