Η Ριζοσπαστική Πρωτοβουλία Μηχανικών, «αποχαιρέτησε» χθες Τετάρτη 25.04.2018 ένα από τα πλέον ιστορικά στελέχη, όχι μόνο της παράταξης, αλλά του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, του Πανελλήνιου Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων και του τεχνικού κόσμου γενικότερα.

Για το Χρήστο Σινάνη, επιλέγουμε να δημοσιοποιήσουμε μερικές σκέψεις συναδέλφων και συντρόφων του, που δίπλα του έζησαν και έδρασαν.

«Όσοι είχαμε την ευκαιρία να δραστηριοποιηθούμε στο ΤΕΕ, ιδιαιτέρως στις αγνές εποχές μετά τη μεταπολίτευση, θα θυμόμαστε το Χρήστο Σινάνη μαχητικό και ανήσυχο να ονειρεύεται  το αδύνατο και να αγωνίζεται για το ρεαλιστικό. Να επιμένει στις πάντα τεκμηριωμένες απόψεις του αλλά συγχρόνως να αφουγκράζεται το διαφορετικό. Να αγκαλιάζει τους νέους, να τους δίνει χώρο  και να τους συμβουλεύει,  όχι μόνο στη συνδικαλιστική δράση αλλά και στο αντικείμενο της δουλειάς και στη ζωή.

Από την εφηβεία του αναζητούσε αυτό που θα τον γέμιζε στις σπουδές και στη ζωή. Και αυτό του έμεινε όλα τα χρόνια, μέχρι πρόσφατα.

Πήρε το πτυχίο του από το ΕΜΠ το 1968 και όπως οι περισσότεροι αριστεροί μηχανικοί αναζήτησε εργασία στον ιδιωτικό τομέα. Εργάστηκε ως στέλεχος στο εργοστάσιο της ΙΖΟΛΑ και ήταν πάντοτε υπερήφανος για εκείνη την εμπειρία του, ακόμη και αργότερα, όταν συνέχισε ως επιτυχημένος μελετητής.

Ήταν πάντοτε στην Αριστερά, στους Λαμπράκηδες, στο ΚΚΕ, στον Συνασπισμό, στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά απαιτητικός και προβληματισμένος όχι με τις ιδέες αλλά με τις πράξεις. Αναζητούσε συνεχώς την ποιότητα που θα έκανε τη διαφορά και θα αναδείκνυε στην πράξη την ισχύ των οραμάτων της Αριστεράς, με επιστημονική τεκμηρίωση και συλλογικότητα.

Κέρδισε πολλές μάχες μαζί με την Αριστερά. Ήταν πρωτοπόρος όταν οι Έλληνες αριστεροί φοιτητές στην Ιταλία κέρδισαν για πρώτη φορά τη μάχη στους συλλόγους πριν την δικτατορία. Ήταν εκεί όταν οι προοδευτικές δυνάμεις κέρδισαν το ΤΕΕ μετά την μεταπολίτευση. Συνέβαλε αποφασιστικά στη δημιουργία της ΔΗΚΙΜΗ στους Μηχανολόγους Ηλεκτρολόγους, της παράταξης που συνέδεσε το όνομά της με την αναζήτηση ποιότητας στον συνδικαλισμό των επιστημόνων. Ως πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων συνέβαλε αποφασιστικά στην ποιοτική στροφή του Συλλόγου και στην υποστήριξη της καθημερινότητας των μελών του, εν τέλει στην αντιστροφή του κλίματος απογοήτευσης που άρχισε να εμφανίζεται στον συνδικαλισμό στα τέλη της δεκαετίας του 80. Το όνομά του συνδέθηκε με την πρώτη συλλογική σύμβαση του ΠΣΔΜΗ που έδρασε καταλυτικά στη θεσμοθέτηση των συλλογικών συμβάσεων των μηχανικών. Στο ΤΕΕ ήταν επί πολλά χρόνια μέλος της Αντιπροσωπείας και της Διοικούσας του Επιτροπής. Μεταξύ των σημαντικότερων δράσεών του ήταν οι περίφημες μελέτες για τη διερεύνηση της επαγγελματικής κατάστασης των μηχανικών και των δυνατών διεξόδων εργασίας, η σύνδεση του ΤΕΕ με το Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και η επιμόρφωση των μηχανικών.  Έδωσε μάχες σε διεθνές επίπεδο στη FEANI και αλλού και ήταν από τους λίγους που μπορούσε να δώσει περιεχόμενο στα δίκαια αιτήματα των μηχανικών, με πλήρη τεκμηρίωση.

Πολλοί από εμάς διαφωνήσαμε κάποτε μαζί του, ίσως κάποιες φορές μάλιστα τον πικράναμε, αλλά ένα πράγμα δεν του αμφισβητήσαμε. Την μαχητικότητά του για αυτά που πίστευε, ακόμη και σε εποχές που τα προβλήματα που αντιμετώπισε με το επάγγελμά του ή με την υγεία του θα οδηγούσαν άλλους στον περιορισμό της δράσης τους.

Ευχαριστούμε Χρήστο που μας δίδαξες αυτήν την εφηβική σου ανησυχία για το καλό της κοινωνίας.»